9 Haziran 2010 Çarşamba

ULUSLAR ARASI MALİ KRİZ, (3) /Ali Ekber Pektaş

ULUSLAR ARASI MALİ KRİZ, (3)




Sevgili okuyucular,

Yazımın bu bölümünde, uluslararası mali kriz’in pratik yaşamımızdaki etkileri, mali ve sanayi sermayesini elinde bulunduran, kapitalist burjuvaların kriz’in yükünü emekçilerin üzerine yıkarak, krizden alabildiğince az etkilenerek çıkmak istek ve çabalarını analiz etmeye çalışacağım. Bu yazımı kaleme alırken, küresel düzeydeki mali kriz’in dehada derinleşerek şiddetini artırmaktadır. Mali kriz aynı zamanda şiddetli etkisini, Real sektör dede kendini hissettirmeye başladı, Real sektörde, yani üretimde, ‘resesyon,‘ durgunluk genelde küresel düzeyde, özelde ise tek ülkelerde farklı üretim alanlarında, üretimin kısılması ve durmasına kadar varmaktadır. Bu ise yaşamını üretimle birlikte ikame eden, üretimin önemli bir bileşeni olan emekçileri kara, kara düşündürmektedir. Bu nedenle emek cephesi 2009 yılını çok zor şartlar altında geçirecek. Yeni, yeni işsizler ordusu, sokaklara bırakılacaklardır. 2009 yılında emekçiler, artık kışın daha az ısınacaklar. Daha az et yiyecekler, ( zaten yedikleri et miktarı tartışılır.) Daha küçük evlerde ve sağlıksız koşullarda oturacaklar. Daha az sinema’ya, tiyatro’ya, diğer eğlence alanlarına gidebilecekler. Sağlık hizmetlerin daha az faydalanacaklar. Emekçilerin çocukları, zaten kısıtlı olan eğitim imkânlarından biraz daha az faydalanacaklar. Vb. Bunları çoğaltabiliriz. Kısacası emekçilerin, hayatları kesintiye uğrayacak, yaşamları zehir olacaktır. Peki, tüm bu olumsuz gelişmeleri emekçiler içlerine sindirecekler mi? Mevcut küresel düzeydeki mali kriz’den, onu yaratan sonuçlardan hiç bir sorumluluğu olmayan emekçiler, neden bütün bu haksızlıklara boyun eğmek zorundadır.

Kapitalistlerin kar hırsından, sermayelerini katlama hırsından kaynaklanan, dengesiz üretimlerinin sorumlusu, neden üretim yaparken meta’larla alın terlerini birleştiren emekçiler olsun. Vahşi kapitalizm ve onun yasalarına uygun davranarak, plansız, programsız üretim yapan ve artı değer (emekçilerin alın teri) üzerindeki sömürülerin katmerleştirme çabası içerisinde olanların, burjuvaların sebep olduğu kriz’in sorumlusu emekçiler olamaz. Kriz’in faturası emekçilere çıkarılamaz.

Küresel düzeyde, ülkemiz Türkiye’de ve içinde yaşadığımız Avrupa ülkelerinde emek cephesini zorlu günler beklediğini hafızalarımıza yeterince kaydetmeliyiz. Bu zorluklar, kapitalistlerle emek cephesini birçok alanda karşı karşıya getirecektir. Emek cephesi vahşi kapitalizm ve onun saldırıları karşısında gerekli hazırlığını yapmalıdır. Demokratik mevzideki tüm mücadele alanlarında yerlerini almaya hazır olmalıdırlar. En önemliside üretimden gelen gücünü kullanma konusundaki becerisini ve ustalıklarını iyi kavramalıdır.

Bütün bunlara karşılık, kapitalizm ve onun çanagından beslenen sivil, asker, bürokrat, polis ve bilumum emniyet güçleri yine sahnede olacaklar ve üzerlerine düşen görevleri yapmaya çalışacaklar.

Bu realiteyi geçtiğimiz günlerde Yunanistan’da somut olarak emekçiler yaşamıştır. Yunanistan halkının 16 yaşında bir gencin, polis kurşunuyla öldürülmesini bahane ederek sokağa çıkıp tepki göstermesi, kapitalistlerin ezberini bozmuştur. Yunanistan halkı onurlu bir direniş sergilemiştir. Boyalı basının bütün karalama ve profakatif yayınlarına rağmen, Yunanistan halkı dik durmayı sergilemiştir. Yunanistan emekçilerinin esas tepkisi, yaşam standartlarındaki düşüş karşısındaki, gösterdikleri tepkiden başkası değildi. Yunanistan’daki tüm sermaye çevreleri, Yunanistan emekçilerinin onurlu davranışı karşısında ortak tavır sergilediler. Emek cephesi bu gelişmelerden ders çıkarması gerektiğini iyi kavramalıdır.

Özellikle ekonomik olarak geri olan ülkelerde, mali kriz’in etkisi daha yıkıcı olacaktır. Bunların başında ülkemiz Türkiye gelmektedir. Ülkemizde, kriz önemli derecede nüfus etmeye başlamıştır. Kriz’in tüm etkilerine rağmen, Türk iyedeki yöneticiler, teptir almak yerine ‘’teğet geçer’’ ‘’hamdolsun’’ ‘’kriz bize uğramaz’’ vb. Söylemlerle, dehada ileri giderek tanrıya ‘’havale’’ edip, basiretsizliklerini göstermektedirler.

Diğer yandan da yasalarda var olan demokratik hakları kısıtlayarak, polis ve güvenlik güçlerinin salahiyetlerini genişleterek, ileride gelişebilecek, eylemlerle karşı, kendilerinin olumsuzluk olarak ifade ettikleri durumlara karşı teptir olduğunu kavramak gerekir.

Kısaca bu noktaya neden değindim, bugün Küresel düzeyde tüm hızıyla devam eden mali kriz, kapitalizm tarihinde ilk değildir. Kapitalizm tarihi, irili ufaklı krizler tarihidir. Mevcut yaşanılan kriz benzeri krizler ise kapitalizm’in tarihinde çok az olanıdır. İlk olarak 1846 yılında yaşandı, kriz Fransa merkezliydi, batı Avrupacı kasıp kavurmuştur.

‘’1846-1848 durgunluğu, geniş ölçekli ilk kapitalist krizdir. 1840’lı yıllarda, demiryollarına duyulan hayranlık, şirketlerin etkinlikleri ve önemli ama riskli girişimler üzerine spekülasyonları da beraberinde getirdi. Kırsal kesimdeki kriz, kredi bulmanın güçleşmesi, büyük girişimleri doğrudan etkiledi. Demiryollarında karşılaşılan güçlükler, daha sonra ise tüm endüstrileri kapsadı. Şehirlerde işsizlik yaygınlaştı. Bu dönemde, köylerde kasabalara göre daha çok yiyecek varsa da işini kaybetmek her türlü geliri kaybetmek ve sefalet anlamına geliyordu. Yardım büroları dolup taşıyordu ve sezonluk göçler kasabalara yöneldi. Suç oranı gibi, yabancı işçilere karşı hoşgörüsüzlük de arttı. Kriz, modern imalat atölyelerini etkilerken, zanaatçılara ve dükkan sahiplerine de zarar verdi. Halk hareketinin en etkili gücü yeni kapitalizmi ve 1840’lı yıllardaki Fransız liberalizmini suçluyordu. Devrim patlak verdiği anda, ekonomik kriz zaten gerilemiş, ama sosyal düşünceler radikalleşmiş ve halk ve elit tabaka arasındaki çatımsa sertleşmişti‘‘

Diğer en önemli kapitalizm’in kriz’i 1929 yılında yaşanmıştır. Yine Amerika’da patlak veren kriz kısa sürede tüm dünyayı etkilemiştir. Kapitalizm’in merkezi olan Avrupa’yı muazzam derecede etkilemiştir. Bunların detaylarına fazla Girmek istemiyorum. Önceki bölümlerde belli oranda değinmiştim.

Ama çok önemli bir konuyu açmak istiyorum. Kapitalistler, bu krizlerden çıkış yolu olarak nelere başvurmuşlardır. Birinci krizde görüldüğü gibi, 1846 yılında başvurdukları yöntem, açlık sefalet, baskı, işkence demokrasi dışı uygulamalar, katliamlara başvurmuşlardır. Çünkü Krittelerin yani krizin sorumlusu olamayan kitlelerin ayaklanışı karşısında kapitalistlerin başvurduğu çareler vahşice saldırmaktan başkası değildir.

1929 yılındaki krizde kapitalizm’in, krizden çıkmak için emekçilere karşı uygulamaları, karşısında ayaklanan kitlelere karşı Emperyalist dönemin ürünü olan faşizm’dir. Kapitalistler 1929 krizinin sorumluluğu üstlenmek istemeyen emekçilere karşı faşizm’e başvurmuşlardır.

2. Paylaşım savaşı (dünya savaşı) arifesinde, Avrupa‘nın göbeğinde, işçi sınıfı ve ezilen halklar faşist iktidarlarla tanıştı, Fransa, İspanya, İtalya, Bulgaristan dâhil hemen hemen tüm ülkelerin ve emekçi halkların politik gündemini de ve yaşamında faşizm yer edinmiştir. Bu süreçte Uluslaşası işçi sınıfı ve onun devrimci örgütlenmelerin inde en önemli sorunu bu yeni dönemde, Emperyalist çağda Faşizme karşı tavır, alınacak önlemler konusunda yoğun çabalar içerisine girmişlerdir. Bu çabanın ürünü olarak Faşizme Karşı Birleşik Direniş Cephesi gündeme gelmiştir. Bu süreç, Anti-faşist cephe, halk cephesi, FKBC adı altında örgütlenmelere gidilmesini zorunlu kılmıştır.

FKBC‘nin en kararlı savunucularından biri Bulgaristan işçi sınıfı önderlerinden Georg Dimitrov'dur. Dimitrov kaleme aldığı FKBC adlı eserinde, Dimitrov'un, faşizm‘in tahlili, cephe örgütlenmeleri üzerine çeşitli konuşmaları ve yazılarından oluşmaktadır. Dimitrov, sade diliyle faşizmi ve faşizme karşı mücadeleyi anlatıyor.

‘‘Faşizm bir devlet biçimi olarak demokrasinin baştan sona inkârıdır. O, demokratik devlet biçiminin işlemez hale geldiği koşullarda kapitalist düzenin devamı için bütün demokratik biçimlerin inkâr edilerek devlet aygıtının baştan sona militaristleşmesi ile halk yığınlarının mücadelesinin ve onun önderlerinin açık terör ile bastırılmasıdır. Faşizm, finans kapitalin demokratik yollarla iktidarını sürdüremediği koşullardaki egemenlik biçimidir. Bu yüzden bir sınıfsal temeli vardır: Burjuvazinin ve onun egemen tabakası olan finans kapitalin açık terörcü diktatörlüğüdür.‘‘

Dünyada faşizmin ilk ortaya çıktığı ve iktidar olduğu ülke İtalya’dır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında emperyalist yağmadan ‘hak ettiği’ payı alamayan, ekonomisi yıkım içinde olan, savaşta yarım milyona yakın insanın öldüğü yoksulluk içindeki İtalya’da faşizm, işçi sınıfı ve halkın mücadelesi karşısında, İtalyan sermayesinin iktidarda kalma çabalarının ürünü olarak, 1914-1915 yıllarında ilk faşist örgütlenmeler yaratılmıştır. Bu faşist örgütlenmeler savaş aleyhtarlarına karşı, terör hareketlerine girişmişlerdir. İşçi sınıfı örgütlerinin büyük prestij ve gücüne rağmen faşizm, kitle tabanı kazanmış ve 1922 yılında Duce unvanını almış, faşizm‘in kuramcısı, olarak lanse edilen Mussolini önderliğinde iktidara gelmiştir.

Almanya İtalya’nın aksine birinci Dünya Savaşından yenilgiyle çıkmış, sömürgelerini kaybetmiş, ordusu dağılmış ve büyük mali yükümlülükler altına sokulmuştur. 1919 yılında Almanya için utanç verici, ‘‘Versailles anlaşması‘‘ imzalanmıştır.

Alman faşizmi yani nasyonal sosyalizm, o yıllarda üyesi yüzü geçmeyen Nasyonal Sosyalist Parti tarafından temsil ediliyordu. İtalyan faşist Mussolini yandaşlarından etkilenen Naziler, 1921 yılında Nazi Hücum Kıtaları SA’lar kuruyorlar ve terör faaliyetlerine başlıyordu. Bu arada orduda düşük görevlerden birinde bulunan Hitler, aşırı Yahudi düşmanlığı ve ateşli söylevleri ile parti içinde giderek yükseliyor ve ‘Fuhrer’(Şef) unvanını alıyordu.

Almanya’da faşizm, Alman faşistleri öncelikle, ‘‘Versaille anlaşmasıyla‘‘ ulusal gururu ayaklar altına alınmış Alman halkının milliyetçi ön yargılarına sarılıyor ve bunları körüklüyordu. Hatta ırkçılığı son noktasına vardırıp “Bu dünyada üstün ‚Alman‘ ırktan olmayan herkes, adi bir yaratıktır” diyordu. Arien ırkının bütün kültür ve sanatın yaratıcısı olduğu, dünyanın efendisi olmaya muktedir tek ırk olduğu propagandasıyla Alman ulusunu şoven bir milliyetçiliğe kazanmaya çalışıyordu. Nasyonal Sosyalizme göre bütün ırklar ve uluslar Alman ulusunun ve Arien ırkının düşmanıdır. Almanya’da yaşayan Yahudiler bütün kötülüklerin sebebi olarak gösteriliyor ve Alman ırkçılığıyla, azgınca ve hayvanca bir Yahudi düşmanlığı da yaratılıyordu. Bütün bunlar Hitler‘in iktidarı döneminde propaganda bakanı olan sivri ‘‘zekâlı‘‘ Göbel tarafından topluma manüpule ediliyordu.

Hitler büyük kitlelerin desteğini alabilmek için tam bir ikiyüzlü politika sergilemiştir. Bir yandan iş adamları ile gizli görüşmeler yaparken diğer yandan emekçi kitlelere Nazi partisini sosyalist bir parti olarak lanse etmiştir. Nasyonal Sosyalizm ismini kullanarak açık bir anti-komünist olarak Alman işçi sınıfı ve halkının sosyalizme olan inancından yararlanmıştır.

Ülkedeki tekellerin usandırıcı egemenliği halkın buna tepkisi karşısında Nazi partisi finans kapital karşıtı bazı sloganlar ortaya atmış, her Alman vatandaşına iş ve ekmek sağlayacağını, savaş tazminatlarını ödemeyeceğini, Yahudi sermayedarlarını dize getireceğini ve ‘‘Versailles anlaşmasını‘‘ reddedeceğini ilan etmiştir. Büyük bir yalan fırtınası ve demagoji ile kapitalizm karşıtı söylemleri kullanmaktan dahi çekinmemiştir

Faşizm‘i doğru tahlil edemeyenler, onun özünü ve biçimini kavrayamayanlar, faşizme karşı mücadelede doğru politikalar üretemezler. Bunun için Georg Dimitrov Faşizme Karşı Birleşik Cephe kitabında, önce faşizmi tanımlıyor. Doğru tahlil ve tanımlamadan sonra faşizme karşı mücadeleyi ve halk cephesini bu tanımlaması üzerine oturtuyor.

Sevgili okuyucular,

Bütün bunları anlatmam ve faşizm hakkında detaylı tahlillere girmem, küresel düzeyde yaşanan kriz, kapitalistleri birçok ülkede, kriz’in yarattığı tahribatlara karşı dik duruş sergileyen emekçi yığınlara karşı, tıpkı 1929 kapitalist kriz’inde olduğu gibi birçok ülkede faşim’e başvurabilirler.

Ülkemiz Türkiye’de bu tehlikenin kapsam alanına girmektedir. Türkiye’de kriz’in etkileri 2008 yılında muazzam bir yıkım yaratmıştır. 2009 bu yıkımın dahada derinleşeceğinin gözle görülür, elle tutulur hale gelmiştir.

Bu nedenle ülkemizde, mevcut iktidar ve uygulamaları, faşizme doğru yol almaktadır. Genellikle faşizm yukardan aşağıya doğru, devlet erk’inin raptı-zapt etmesiyle uygulanmaktadır. Ama 2. Dünya savaşını arifesinde faşizm aşağıdan yukarıya doğru iktidar erk’ini gasp etmiştir. Böyle bir tehlike Türkiye’de mevcuttur. Bu ise bugün Türkiye Cumhuriyeti devletini önemli derecede kuşatan ve devlet erk’ini tüm alanlara da gasp etme çabası içerisinde olan, şeriat’çı, takunyacı kesim tarafından hayata geçirilmektedir. Bunun önemli bir tehlike olduğunu belirtmeyi yararlı görmekteyim. Dini kendine maske edinmiş, şeriat‘çı faşizm olabilir.

Diğer bir nokta ise, kitle tabanı yaratarak iktidarı gasp eden faşizm, demokrasiyi kurtarmak için kendi uygulamalarının haklı olduğunu anlata durmakta ve çeşitli yalanlarla kitleleri aldatmaya devam etmektedirler. Bu realite ise kitlelerin, halk yığınlarının, ‘demokrat olduğunu‘ iddia edenlerin aldatılması ve desteğinin sağlanmasıda için kullanılan bir fenomendir.

Türkiye’de Tayyip Erdoğan ve çevresi böyle bir metodu kullandığı gerçeği, gözden kaçmamalıdır. Türkiye halkı, emekçi yığınlar, yukarda aktarmaya çalıştığım süreci yaşayabilirler. Kitleler ve emekçiler, bu sürece hazırlamalıdırlar. Demokratik mevzilerin kaybedilmesine kayıtsız kalmamalıdırlar. Sürekli olarak çıkarılan, ‘‘Terörle mücadele‘‘ adı altında gerekçeleri ileri sürülerek, yasalaştırılan anti demokratik yasalara karşı uyanık olmamalıdırlar. Bu yasaları çıkarıldığı sürelerle, Türkiye’de kriz’in aynı sürece rastladığını ve bunu bir tesadüf olmadığını unutmamalıdırlar. Yunanistan halkının onurlu davranışı, ülkemiz Türkiye’de emekçilere ve demokrasi mücadelesi veren kitlelere örnek olmalıdır.

Şerat’çı ve takunyalıların ‘demokrasi‘ gösterilerine kanmayalım!

Faşizm ve cunta özlemleri olan Ergenekoncuları iyi tanıyalım!

Ancak var olan ‘demokrasiyi‘ öyle koruyabiliriz. Özlemini duyduğumuz demokrasiyi ancak böyle yaratabiliriz.!

Bir dahaki yazıda buluşmak dileğiyle

Kritiklerini için: aliekber.pektas@yoltv

continue reading

ULUSLAR ARASI MALİ KRİZ, (3) /Ali Ekber Pektaş

ULUSLAR ARASI MALİ KRİZ, (3)




Sevgili okuyucular,

Yazımın bu bölümünde, uluslararası mali kriz’in pratik yaşamımızdaki etkileri, mali ve sanayi sermayesini elinde bulunduran, kapitalist burjuvaların kriz’in yükünü emekçilerin üzerine yıkarak, krizden alabildiğince az etkilenerek çıkmak istek ve çabalarını analiz etmeye çalışacağım. Bu yazımı kaleme alırken, küresel düzeydeki mali kriz’in dehada derinleşerek şiddetini artırmaktadır. Mali kriz aynı zamanda şiddetli etkisini, Real sektör dede kendini hissettirmeye başladı, Real sektörde, yani üretimde, ‘resesyon,‘ durgunluk genelde küresel düzeyde, özelde ise tek ülkelerde farklı üretim alanlarında, üretimin kısılması ve durmasına kadar varmaktadır. Bu ise yaşamını üretimle birlikte ikame eden, üretimin önemli bir bileşeni olan emekçileri kara, kara düşündürmektedir. Bu nedenle emek cephesi 2009 yılını çok zor şartlar altında geçirecek. Yeni, yeni işsizler ordusu, sokaklara bırakılacaklardır. 2009 yılında emekçiler, artık kışın daha az ısınacaklar. Daha az et yiyecekler, ( zaten yedikleri et miktarı tartışılır.) Daha küçük evlerde ve sağlıksız koşullarda oturacaklar. Daha az sinema’ya, tiyatro’ya, diğer eğlence alanlarına gidebilecekler. Sağlık hizmetlerin daha az faydalanacaklar. Emekçilerin çocukları, zaten kısıtlı olan eğitim imkânlarından biraz daha az faydalanacaklar. Vb. Bunları çoğaltabiliriz. Kısacası emekçilerin, hayatları kesintiye uğrayacak, yaşamları zehir olacaktır. Peki, tüm bu olumsuz gelişmeleri emekçiler içlerine sindirecekler mi? Mevcut küresel düzeydeki mali kriz’den, onu yaratan sonuçlardan hiç bir sorumluluğu olmayan emekçiler, neden bütün bu haksızlıklara boyun eğmek zorundadır.

Kapitalistlerin kar hırsından, sermayelerini katlama hırsından kaynaklanan, dengesiz üretimlerinin sorumlusu, neden üretim yaparken meta’larla alın terlerini birleştiren emekçiler olsun. Vahşi kapitalizm ve onun yasalarına uygun davranarak, plansız, programsız üretim yapan ve artı değer (emekçilerin alın teri) üzerindeki sömürülerin katmerleştirme çabası içerisinde olanların, burjuvaların sebep olduğu kriz’in sorumlusu emekçiler olamaz. Kriz’in faturası emekçilere çıkarılamaz.

Küresel düzeyde, ülkemiz Türkiye’de ve içinde yaşadığımız Avrupa ülkelerinde emek cephesini zorlu günler beklediğini hafızalarımıza yeterince kaydetmeliyiz. Bu zorluklar, kapitalistlerle emek cephesini birçok alanda karşı karşıya getirecektir. Emek cephesi vahşi kapitalizm ve onun saldırıları karşısında gerekli hazırlığını yapmalıdır. Demokratik mevzideki tüm mücadele alanlarında yerlerini almaya hazır olmalıdırlar. En önemliside üretimden gelen gücünü kullanma konusundaki becerisini ve ustalıklarını iyi kavramalıdır.

Bütün bunlara karşılık, kapitalizm ve onun çanagından beslenen sivil, asker, bürokrat, polis ve bilumum emniyet güçleri yine sahnede olacaklar ve üzerlerine düşen görevleri yapmaya çalışacaklar.

Bu realiteyi geçtiğimiz günlerde Yunanistan’da somut olarak emekçiler yaşamıştır. Yunanistan halkının 16 yaşında bir gencin, polis kurşunuyla öldürülmesini bahane ederek sokağa çıkıp tepki göstermesi, kapitalistlerin ezberini bozmuştur. Yunanistan halkı onurlu bir direniş sergilemiştir. Boyalı basının bütün karalama ve profakatif yayınlarına rağmen, Yunanistan halkı dik durmayı sergilemiştir. Yunanistan emekçilerinin esas tepkisi, yaşam standartlarındaki düşüş karşısındaki, gösterdikleri tepkiden başkası değildi. Yunanistan’daki tüm sermaye çevreleri, Yunanistan emekçilerinin onurlu davranışı karşısında ortak tavır sergilediler. Emek cephesi bu gelişmelerden ders çıkarması gerektiğini iyi kavramalıdır.

Özellikle ekonomik olarak geri olan ülkelerde, mali kriz’in etkisi daha yıkıcı olacaktır. Bunların başında ülkemiz Türkiye gelmektedir. Ülkemizde, kriz önemli derecede nüfus etmeye başlamıştır. Kriz’in tüm etkilerine rağmen, Türk iyedeki yöneticiler, teptir almak yerine ‘’teğet geçer’’ ‘’hamdolsun’’ ‘’kriz bize uğramaz’’ vb. Söylemlerle, dehada ileri giderek tanrıya ‘’havale’’ edip, basiretsizliklerini göstermektedirler.

Diğer yandan da yasalarda var olan demokratik hakları kısıtlayarak, polis ve güvenlik güçlerinin salahiyetlerini genişleterek, ileride gelişebilecek, eylemlerle karşı, kendilerinin olumsuzluk olarak ifade ettikleri durumlara karşı teptir olduğunu kavramak gerekir.

Kısaca bu noktaya neden değindim, bugün Küresel düzeyde tüm hızıyla devam eden mali kriz, kapitalizm tarihinde ilk değildir. Kapitalizm tarihi, irili ufaklı krizler tarihidir. Mevcut yaşanılan kriz benzeri krizler ise kapitalizm’in tarihinde çok az olanıdır. İlk olarak 1846 yılında yaşandı, kriz Fransa merkezliydi, batı Avrupacı kasıp kavurmuştur.

‘’1846-1848 durgunluğu, geniş ölçekli ilk kapitalist krizdir. 1840’lı yıllarda, demiryollarına duyulan hayranlık, şirketlerin etkinlikleri ve önemli ama riskli girişimler üzerine spekülasyonları da beraberinde getirdi. Kırsal kesimdeki kriz, kredi bulmanın güçleşmesi, büyük girişimleri doğrudan etkiledi. Demiryollarında karşılaşılan güçlükler, daha sonra ise tüm endüstrileri kapsadı. Şehirlerde işsizlik yaygınlaştı. Bu dönemde, köylerde kasabalara göre daha çok yiyecek varsa da işini kaybetmek her türlü geliri kaybetmek ve sefalet anlamına geliyordu. Yardım büroları dolup taşıyordu ve sezonluk göçler kasabalara yöneldi. Suç oranı gibi, yabancı işçilere karşı hoşgörüsüzlük de arttı. Kriz, modern imalat atölyelerini etkilerken, zanaatçılara ve dükkan sahiplerine de zarar verdi. Halk hareketinin en etkili gücü yeni kapitalizmi ve 1840’lı yıllardaki Fransız liberalizmini suçluyordu. Devrim patlak verdiği anda, ekonomik kriz zaten gerilemiş, ama sosyal düşünceler radikalleşmiş ve halk ve elit tabaka arasındaki çatımsa sertleşmişti‘‘

Diğer en önemli kapitalizm’in kriz’i 1929 yılında yaşanmıştır. Yine Amerika’da patlak veren kriz kısa sürede tüm dünyayı etkilemiştir. Kapitalizm’in merkezi olan Avrupa’yı muazzam derecede etkilemiştir. Bunların detaylarına fazla Girmek istemiyorum. Önceki bölümlerde belli oranda değinmiştim.

Ama çok önemli bir konuyu açmak istiyorum. Kapitalistler, bu krizlerden çıkış yolu olarak nelere başvurmuşlardır. Birinci krizde görüldüğü gibi, 1846 yılında başvurdukları yöntem, açlık sefalet, baskı, işkence demokrasi dışı uygulamalar, katliamlara başvurmuşlardır. Çünkü Krittelerin yani krizin sorumlusu olamayan kitlelerin ayaklanışı karşısında kapitalistlerin başvurduğu çareler vahşice saldırmaktan başkası değildir.

1929 yılındaki krizde kapitalizm’in, krizden çıkmak için emekçilere karşı uygulamaları, karşısında ayaklanan kitlelere karşı Emperyalist dönemin ürünü olan faşizm’dir. Kapitalistler 1929 krizinin sorumluluğu üstlenmek istemeyen emekçilere karşı faşizm’e başvurmuşlardır.

2. Paylaşım savaşı (dünya savaşı) arifesinde, Avrupa‘nın göbeğinde, işçi sınıfı ve ezilen halklar faşist iktidarlarla tanıştı, Fransa, İspanya, İtalya, Bulgaristan dâhil hemen hemen tüm ülkelerin ve emekçi halkların politik gündemini de ve yaşamında faşizm yer edinmiştir. Bu süreçte Uluslaşası işçi sınıfı ve onun devrimci örgütlenmelerin inde en önemli sorunu bu yeni dönemde, Emperyalist çağda Faşizme karşı tavır, alınacak önlemler konusunda yoğun çabalar içerisine girmişlerdir. Bu çabanın ürünü olarak Faşizme Karşı Birleşik Direniş Cephesi gündeme gelmiştir. Bu süreç, Anti-faşist cephe, halk cephesi, FKBC adı altında örgütlenmelere gidilmesini zorunlu kılmıştır.

FKBC‘nin en kararlı savunucularından biri Bulgaristan işçi sınıfı önderlerinden Georg Dimitrov'dur. Dimitrov kaleme aldığı FKBC adlı eserinde, Dimitrov'un, faşizm‘in tahlili, cephe örgütlenmeleri üzerine çeşitli konuşmaları ve yazılarından oluşmaktadır. Dimitrov, sade diliyle faşizmi ve faşizme karşı mücadeleyi anlatıyor.

‘‘Faşizm bir devlet biçimi olarak demokrasinin baştan sona inkârıdır. O, demokratik devlet biçiminin işlemez hale geldiği koşullarda kapitalist düzenin devamı için bütün demokratik biçimlerin inkâr edilerek devlet aygıtının baştan sona militaristleşmesi ile halk yığınlarının mücadelesinin ve onun önderlerinin açık terör ile bastırılmasıdır. Faşizm, finans kapitalin demokratik yollarla iktidarını sürdüremediği koşullardaki egemenlik biçimidir. Bu yüzden bir sınıfsal temeli vardır: Burjuvazinin ve onun egemen tabakası olan finans kapitalin açık terörcü diktatörlüğüdür.‘‘

Dünyada faşizmin ilk ortaya çıktığı ve iktidar olduğu ülke İtalya’dır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında emperyalist yağmadan ‘hak ettiği’ payı alamayan, ekonomisi yıkım içinde olan, savaşta yarım milyona yakın insanın öldüğü yoksulluk içindeki İtalya’da faşizm, işçi sınıfı ve halkın mücadelesi karşısında, İtalyan sermayesinin iktidarda kalma çabalarının ürünü olarak, 1914-1915 yıllarında ilk faşist örgütlenmeler yaratılmıştır. Bu faşist örgütlenmeler savaş aleyhtarlarına karşı, terör hareketlerine girişmişlerdir. İşçi sınıfı örgütlerinin büyük prestij ve gücüne rağmen faşizm, kitle tabanı kazanmış ve 1922 yılında Duce unvanını almış, faşizm‘in kuramcısı, olarak lanse edilen Mussolini önderliğinde iktidara gelmiştir.

Almanya İtalya’nın aksine birinci Dünya Savaşından yenilgiyle çıkmış, sömürgelerini kaybetmiş, ordusu dağılmış ve büyük mali yükümlülükler altına sokulmuştur. 1919 yılında Almanya için utanç verici, ‘‘Versailles anlaşması‘‘ imzalanmıştır.

Alman faşizmi yani nasyonal sosyalizm, o yıllarda üyesi yüzü geçmeyen Nasyonal Sosyalist Parti tarafından temsil ediliyordu. İtalyan faşist Mussolini yandaşlarından etkilenen Naziler, 1921 yılında Nazi Hücum Kıtaları SA’lar kuruyorlar ve terör faaliyetlerine başlıyordu. Bu arada orduda düşük görevlerden birinde bulunan Hitler, aşırı Yahudi düşmanlığı ve ateşli söylevleri ile parti içinde giderek yükseliyor ve ‘Fuhrer’(Şef) unvanını alıyordu.

Almanya’da faşizm, Alman faşistleri öncelikle, ‘‘Versaille anlaşmasıyla‘‘ ulusal gururu ayaklar altına alınmış Alman halkının milliyetçi ön yargılarına sarılıyor ve bunları körüklüyordu. Hatta ırkçılığı son noktasına vardırıp “Bu dünyada üstün ‚Alman‘ ırktan olmayan herkes, adi bir yaratıktır” diyordu. Arien ırkının bütün kültür ve sanatın yaratıcısı olduğu, dünyanın efendisi olmaya muktedir tek ırk olduğu propagandasıyla Alman ulusunu şoven bir milliyetçiliğe kazanmaya çalışıyordu. Nasyonal Sosyalizme göre bütün ırklar ve uluslar Alman ulusunun ve Arien ırkının düşmanıdır. Almanya’da yaşayan Yahudiler bütün kötülüklerin sebebi olarak gösteriliyor ve Alman ırkçılığıyla, azgınca ve hayvanca bir Yahudi düşmanlığı da yaratılıyordu. Bütün bunlar Hitler‘in iktidarı döneminde propaganda bakanı olan sivri ‘‘zekâlı‘‘ Göbel tarafından topluma manüpule ediliyordu.

Hitler büyük kitlelerin desteğini alabilmek için tam bir ikiyüzlü politika sergilemiştir. Bir yandan iş adamları ile gizli görüşmeler yaparken diğer yandan emekçi kitlelere Nazi partisini sosyalist bir parti olarak lanse etmiştir. Nasyonal Sosyalizm ismini kullanarak açık bir anti-komünist olarak Alman işçi sınıfı ve halkının sosyalizme olan inancından yararlanmıştır.

Ülkedeki tekellerin usandırıcı egemenliği halkın buna tepkisi karşısında Nazi partisi finans kapital karşıtı bazı sloganlar ortaya atmış, her Alman vatandaşına iş ve ekmek sağlayacağını, savaş tazminatlarını ödemeyeceğini, Yahudi sermayedarlarını dize getireceğini ve ‘‘Versailles anlaşmasını‘‘ reddedeceğini ilan etmiştir. Büyük bir yalan fırtınası ve demagoji ile kapitalizm karşıtı söylemleri kullanmaktan dahi çekinmemiştir

Faşizm‘i doğru tahlil edemeyenler, onun özünü ve biçimini kavrayamayanlar, faşizme karşı mücadelede doğru politikalar üretemezler. Bunun için Georg Dimitrov Faşizme Karşı Birleşik Cephe kitabında, önce faşizmi tanımlıyor. Doğru tahlil ve tanımlamadan sonra faşizme karşı mücadeleyi ve halk cephesini bu tanımlaması üzerine oturtuyor.

Sevgili okuyucular,

Bütün bunları anlatmam ve faşizm hakkında detaylı tahlillere girmem, küresel düzeyde yaşanan kriz, kapitalistleri birçok ülkede, kriz’in yarattığı tahribatlara karşı dik duruş sergileyen emekçi yığınlara karşı, tıpkı 1929 kapitalist kriz’inde olduğu gibi birçok ülkede faşim’e başvurabilirler.

Ülkemiz Türkiye’de bu tehlikenin kapsam alanına girmektedir. Türkiye’de kriz’in etkileri 2008 yılında muazzam bir yıkım yaratmıştır. 2009 bu yıkımın dahada derinleşeceğinin gözle görülür, elle tutulur hale gelmiştir.

Bu nedenle ülkemizde, mevcut iktidar ve uygulamaları, faşizme doğru yol almaktadır. Genellikle faşizm yukardan aşağıya doğru, devlet erk’inin raptı-zapt etmesiyle uygulanmaktadır. Ama 2. Dünya savaşını arifesinde faşizm aşağıdan yukarıya doğru iktidar erk’ini gasp etmiştir. Böyle bir tehlike Türkiye’de mevcuttur. Bu ise bugün Türkiye Cumhuriyeti devletini önemli derecede kuşatan ve devlet erk’ini tüm alanlara da gasp etme çabası içerisinde olan, şeriat’çı, takunyacı kesim tarafından hayata geçirilmektedir. Bunun önemli bir tehlike olduğunu belirtmeyi yararlı görmekteyim. Dini kendine maske edinmiş, şeriat‘çı faşizm olabilir.

Diğer bir nokta ise, kitle tabanı yaratarak iktidarı gasp eden faşizm, demokrasiyi kurtarmak için kendi uygulamalarının haklı olduğunu anlata durmakta ve çeşitli yalanlarla kitleleri aldatmaya devam etmektedirler. Bu realite ise kitlelerin, halk yığınlarının, ‘demokrat olduğunu‘ iddia edenlerin aldatılması ve desteğinin sağlanmasıda için kullanılan bir fenomendir.

Türkiye’de Tayyip Erdoğan ve çevresi böyle bir metodu kullandığı gerçeği, gözden kaçmamalıdır. Türkiye halkı, emekçi yığınlar, yukarda aktarmaya çalıştığım süreci yaşayabilirler. Kitleler ve emekçiler, bu sürece hazırlamalıdırlar. Demokratik mevzilerin kaybedilmesine kayıtsız kalmamalıdırlar. Sürekli olarak çıkarılan, ‘‘Terörle mücadele‘‘ adı altında gerekçeleri ileri sürülerek, yasalaştırılan anti demokratik yasalara karşı uyanık olmamalıdırlar. Bu yasaları çıkarıldığı sürelerle, Türkiye’de kriz’in aynı sürece rastladığını ve bunu bir tesadüf olmadığını unutmamalıdırlar. Yunanistan halkının onurlu davranışı, ülkemiz Türkiye’de emekçilere ve demokrasi mücadelesi veren kitlelere örnek olmalıdır.

Şerat’çı ve takunyalıların ‘demokrasi‘ gösterilerine kanmayalım!

Faşizm ve cunta özlemleri olan Ergenekoncuları iyi tanıyalım!

Ancak var olan ‘demokrasiyi‘ öyle koruyabiliriz. Özlemini duyduğumuz demokrasiyi ancak böyle yaratabiliriz.!

Bir dahaki yazıda buluşmak dileğiyle

Kritiklerini için: aliekber.pektas@yoltv

continue reading

Hayal gücümü, ‘zorlamak’ istiyorum! / Ali Ekber Pektaş

2010 yılında

Hayal gücümü, ‘zorlamak’ istiyorum!

Sevgili okuyucular,

Her şeyden önce bütün okuyucularımın, yeni yılını kutlamak istiyorum. Yeni yılda tüm güzellikler, sağlıklı günler okuyucularımızın olsun. 2010 yılı boyunca, aşk, sevgi ve mutlulukların yaşandığı, yıl olsun!

2010 yılında, hayal gücümü ‘zorlamak’ istiyorum! Bir rüya âlemine dalmak, hayallerimin gerçekleştiğini, arzuladığım gibi bir Dünya’nın varlığını istiyorum. Benim arzuladığım Dünya’da, insanlar özgür, refah düzeyi yüksek, sanki ‘’cenneti alada’’ yaşar gibi hissedecekler, kendilerini. Bir ülke hayal edelim, güneş doğarken horozlar ötsün, buğday başakları olgunlaşmaya yüz tutsun, meyve ağaçlarının çiçekleri renk a-renk açsınlar. Suya susamış toprak suya kavuşsun ve yeniden canlanarak doğaya toprak kokusu salsın. Bahar ayında meralar ot Salsın. Ot’la beslenen hayvanlar doyasıya otlansınlar. Dereler, ırmaklar, Munzur çağlayarak aksın. Ormanlarımız, kirlenmiş atmosfere bolca oksijen salsın. Salsın ve salsınnnnnn.

Aslında ben böyle bir ülke biliyorum. Bu ülke, Avrupa ile Asya arasında köprü konumunda olan, çevresi denizlerle donatılmış, bir açık hava müzesini andıran bir ülkedir. Benim ülkem, Türkiye. Ve ülkemin orta yeri Anadolu. Onlarca kültüre, medeniyetlere ev sahipliği yapmış, tıpkı bir mozaik gibi renk a-renk ve çok seslidir. Benim ülkem, Türkiye, Anadolu.

Düşünün, Frigler, Lidyalılar, Hititler, İyonlar, Uraltılar, Sümerler, Selçuklular, Osmanlı’lar ve sonuçta Cumhuriyete kucak açıp ve yaşamlarına şahitlik yapmıştır. Benim ülkem, Türkiye, Anadolu. Bu toplulukların bazen, istilasına uğramıştır. Bezen’de kültürlerini, felsefelerini ve yaşam biçimlerini miras bırakmışlardır. Anadolu’ya.

Farklı inançlar bu güzel ülkede, bu güzel topraklarda yaşam bulmuş ve şekillenmişlerdir. Hıristiyanlık, İslam, Musevilik, Alevilik, Yezidilik, vb. gibi farklı inançlar Anadolu’nun topraklarında yaşamış ve filizlenmişlerdir.

Farklı ulus ve azınlıklara kucak aşmış, bunlardan Türkler, Kürtler, Rumlar, Lazlar, Ermeniler, Çerkezler, Gürcüler, Zaza’lar, Süryaniler vb. Ulus ve azınlıklar uzun yıllardır Anadolu topraklarında yaşamlarını ikame etmektedirler.

Bütün bunlar, Türkiye ve Anadolu’yu zenginleştirmektir. Edebiyat, felsefe, dil inanç ve ekonomik yapılanma olarak, Anadolu’da yaşayan mozaik topluma renk katmaktadırlar. Bu güzel topraklarda, coğrafyada yaşamak aslında bizler için bir ayrıcalık olması, gerekmez ‘mi? Bu ayrıcalığı kullanmak, toplumsal refahımızın, bir arada barış ve kardeşlik duyguları içerisinde yaşamanın becerisi anlamına gelmektedir. Bu farklılıklar bizlerin selam vermesinden başlayarak, beslenme alışkanlıklarımıza kadar. Bayramlarımızı kutlama, düğünlerimizde eğlenme, çocuklarımızın orta oyunlarında dahi zenginlik yaratmaktadır. Acılarımızı paylaşırken, davranışlarımızda acılarımızı minimalize olmasını sağlamak, bu zenginliğimizin bir parçasıdır. Sevinçlerimizi maxi`malize ederek çoğaltıp paylaşmakta, bu zenginliğimizin bir parçasıdır. Peki, neden bu coğrafyada ve yerkürede bu güzellikler, varken, yaşanmak ve paylaşılmak için bir kenarda dururken, paylaşımı gerçekleştirmek için yaşanan ve yaşatılan katliamlar nedir?

Derler ya, gök kubbenin altında yaşayan herkes, ‘’tanrı katında eşittir’’. ‘’Âdemden beri’’ yeryüzündeki tüm her şey, insanlığın ortak malıdır. Öyleyse neden, yerküredeki güzelliklerin birçoğunu, zenginliklerin, ‘’yüzde 85’ni’’ hâkim olan bir avuç güçlü gasp etmektedir. İktidarı elde eden, hâkim olan bir avuç güçlü, gasp ettikleri değerleri, bir başkasına karşı ‘’silah’’ olarak kullanıyor. Yoksa gasp eden tarafın, yani iktidarı elinde bulunduran hâkim güçlerin, ‘’tanrıları’’ başkamı? Onların tanrıları, gasp edenleri görmemezlikten mi geliyor. Yoksa onların, tanrılarının yanında yerleri başkamı? Bu farklılığı nasıl algılayacağız. Yerküredeki zenginlikleri gasp eden bir avuç azınlık ki bunlar yüzde 15’i temsil etmesine rağmen, yaratılan tüm maddi değerlerin, ‘’yüzde 85’ne‘’ sahip olmaktadırlar. Bu paylaşım yerkürenin, coğrafyanın, en güzel, ‘’cennet’’ köşelerinden olmasına rağmen, ülkemiz toprakları üzerinde yaşayan güzelim farklı insan topluluklarının hakları daha çok gasp edilmesini sağlamaktadır.

Ben bu nedenlerle hayal gücümü zorlayarak, ülkemin toprakları üzerinde, gasp’ın olmadığı, savaşların olmadığı bir ülke kurmak isterdim. Kurmak istediğim ülkede, yaşam farklılıkları zenginlik kabul edilsin. Maddi değerleri paylaşırken, herkesin ihtiyacına göre ve adil, hak, hukuk çerçevesinde olsun. Ülke toprakları üzerinde yaşayan, topluluklar dillerini serbestçe konuşabilmeli ve kendi ana dillerinde eğitim hakkına sahip olsunlar. Farklı inançlar, kendi inandıkları gibi, hiç bir baskı altında kalmadan horlanmadan, özgürce inançlarını yaşayabilmelidirler. Yerkürenin bu güzel coğrafyasında, yaşayan bütün toplumsal katmanlar diledikleri gibi özgürce yaşamlarını ikame edebilmelidirler. Tanrı herkese eşit davranabilmelidir. Hayallerimin ülkesinde, eğitim kurumları, üniversiteler Anadolu’nun zengin medeniyetleri, mozaik yapısından kaynaklanan farklılıkları harmanlayıp kendi özerk kürsülerinde eğitim verebilmelidirler. Hayal ettiğim ülkede, dağların doruklarında, sokaklarda tank paletlerinin sesi değil, kuş sesleri, böcek sesleri duyulmalıdır. Şehirlerin, caddelerinde, asker postalları, polis panzerleri değil sevgi gösterilerine yer verilmelidir.

Ankara’da, TBMM (Türkiye Büyük Millet Meclisinde) savaş narası atan, toplumsal mutabakata kulaklarını tıkayan vekiller olmasın. Ülkede geçmişte yaşanmış, devlet eliyle katliamları örnek gösteren, Nazileri yeniden hortlatmak isteyen vekiller olmasın. Yeri gelmişken, Onur Öymen CHP milletvekili, TBMM’de, ‘’demokratik açılım’’ tartışmalarında, ‘’dersim isyanında analar ağlamadımı’’ diyerek, mevcut Kürt isyanlarını bastırılmasına örnek göstermiştir. Tabii, 12 Eylül faşist döneminin, Almanya büyük elçisinden başka şey beklemek, aslında ham hayalcilik olur. Anlaşılan, dersim katliamını savunmak CHP ve genel başkan yardımcısı Onur Öymen’e düşmüştür. Öyle ya, dersim katliam’da dönemin iktidar partisi, CHP’nin öncülüğünde Gerçekleşmedimdi.

‘’Türk İslam sentezi üzerine kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin asıl kuruluş amacının temel niyetini yıllardır söylüyorduk. Türkiye’nin ilk partisi olan CHP’nin de milletin partisi olmadığını; Devletin derin kurallarına sadık devlet partisi olduğunu da yıllardır söylüyorduk. Onur Öymen’in yaptığı, sadece bu derin niyetin ve kuralların istemeyerek dışa vuruşudur. CHP’nin tüm üst düzey kadroları Türk İslam sentezinin tavizsiz savunucuları olmuşlardır. Kadrolar süreçle değişse de, zihniyet asla değişmemiştir‘‘. AABF açıklaması, yeterince konuyu vurgulamaktadır.

Benim hayallerimi ‘zorlayarak’ kuracağım ülkede, Onur Öymen’ede, bir insan olarak yer verilecektir. Ama bir Nazi artığı, faşist zihniyetli, Yavuz Selim’in kuşaklarına, Türkiye toplumu yer vermeyecektir. Birilerini sevmeye bilirsiniz. Sevip, sevmemek, Onur Öymen’in, ‘’bakış açısıyla’’ bağıntılıdır. Ama sevmediklerinizin, katliamını ‘’savunmak’’ ancak insani duygulardan nasibini almamışlara uygun düşer



.

Konu açılmışken açılım tartışmalarına değinmede yarar görüyorum.



Türkiye Cumhuriyeti ve AKP hükümeti, son günlerde kamuoyunda çok sıkça tartışılan, ‘’Kürt açılımı’’ ‘’demokratik açılım’’ ‘’milli birlik’’ açılımı tekerlemelerinin etrafında, ne yaptıkları, kendinden ‘’meçhul’’ süreci devam ettirmektedir.

AKP hükümetinin, Türkiye Cumhuriyeti devletinin geleneksel politikasından kopmasını beklemek, gerçekten saflık olurdu. AKP kurmaylarının Kürt sorununu ‘’çözeriz’’ türden ürkek ve korkakça açıklamaları, Türkiye Cumhuriyeti’nin geleneksel politikasından kopmayacaklarının bir kanıtıdır. Türkiye Cumhuriyetinin geleneksel politikası, farklı kimlikleri, farklı inançları, kısacası zenginliğimiz olan farklılıkları inkâr politikasıdır.

Kürtlerin varlığını, ‘’gard-gurk’’ ayak sesleriyle açıklamaya ‘çalışan’ bir zihniyetten ne beklersiniz. Bu ülkede 20 milyonu aşkın alevi inancında olanlar için, ‘’sapkın’’ inanç deme becerisini gösteren basiretsizlerden; Alevilerin ibadet haneleri, Cem evlerine, ‘’cümbüş evi’’ diyen zihniyetten ne beklersiniz. Türkiye’de yaşayan herkese, ‘’Türk ve Müslüman’’ oldukları dayatmasında bulunan ve aksini savunan herkesin, ‘’vatan haini’’ olduğu safsatasını ileri süren, ‘’Turancı’’ zihniyetten ne beklenir. Bu ve buna benzer birçok tekerlemeleri anlatmak mümkündür. Bu devlet, genel olarak inkâr politikası üzerine kurulmuştur. İnkârcılık konjüktürel olarak kesintiye uğrasa da; aslında inkârcılık genel politik eğilim halindedir.

Acılım, neden ‘taka-tuka’ edilmek istenmektedir. Türkiye’ de adı konmamış ama Kürtlerle, Türk devleti arasında bir savaş mevcuttur. Bu savaş aslında kirli bir savaştır. Bu savaş, normal koşullarda uluslararası savaş kurallarının, hukukunun hiçbir şekilde uygulanmadığı bir savaştır. Bu savaşta bütün kirli ilişkilere mümkün olduğunca başvurulmuştur. Bu savaşta Türk egemen güçleri, her türlü barbarlığı denemişlerdir. Türk egemen güçlerinin bir kesmi, bu savaştan ‘ganimet’ elde etmek için, her türlü kirli ilişkilere başvurmaktan geri kalmamışlardır. Bizzat Türk egemen güçlerinin, resmi açıklamalarına bakıldığında, ‘’400 milyar dolar’ın’’ üzerinde savaş giderinin olduğu bilinmektedir. Bu kirli savaşın yürütülebilmesi için, orta doğudan, Avrupa’ya yönelik, uyuşturucu ticaretinde, Türkiye’nin ev sahipliği yaptığı, alenen bilinmektedir

25 yıl, yani çeyrek yüz yıl oldu, ülkemin yarısında savaş sürmektedir. Ülkemin yarısını, dağlarında gül ve çiçek kokuları yerine, barut kokuları kaplamıştır. Ülkemin yarısında, insanlar tank ve silah sesleriyle uykularından uyanmaktadır. Ülkemin insanları, emekçileri geceleri uykularından ölüm korkusuyla uyanmaktadırlar. Rüyaları kâbusa ‘’dönüşmektedir.’’

Hayallerini kurduğum ülke ve bu ülkenin onurlu insanları, emekçi insanları, bu kâbustan kurtulmak istiyorlar. Kürtler, bu kâbustan ‘’uyanmak’’ ve çocuklarının dağlardan inerek, kendileriyle kucaklaşmasını bekliyorlar. Ülkede yaşayan, tüm toplumsal katmanlar, (bir avuç, savaştan nemalananlar dışında) askerdeki çocuklarının, kendi kardeşleriyle kavgada, kirli savaşta karşı karşıya gelmesin istemektedirler. Türk silahlı kuvvetlerinin asli görevi, ülkenin sınırlarını korumak olmalıdır. Hayallerini kurduğum ülkenin polisleri, güvenlik kuvvetleri, halkla birlikte iç-içe birbirlerini tamamlayan, asayiş ve hizmet için görev yapmalılar. Güvenlik kuvvetleri, grev’lere, gösterilere ve toplumsal duyargalara karşı saldırarak değil, onların güvenliğiyle meşgul olmalıdır. Kısacası devlet aygıtı sadece bir avuç azınlık zümrenin, koruyucusu ve kollayıcısı olmamalıdır. Devlet ülkede yaşayan tüm toplumsal katmanların hizmetinde ve gerektiğinde toplumsal katmanlarla bütünleşmelidir. Devlet asker vesayetinden kurtulmalı, asker ve sivil bürokratlar, demokratik bir ülkenin yöneticileri gibi davranmalıdırlar. Seçimlerde demokratik nispi temsil sistemiyle, toplumun tüm katmanlarının temsili sağlanmalıdır. Ülkemde, insanlara gösterilecek saygı, aynı zamanda doğada yaşayan tüm canlılara karşı duyarlı ve koruyucu olmalıdır. Çevreye karşı gerekli özen gösterilerek, korunması sağlanmalıdır. Çevre, sadece bize ait değildir. Bize bırakılmış bir emanettir. Bizler bu emaneti atalarımızdan aldık ve torunlarımıza bırakmakla yükümlüyüz. Çevreyi sahiplenmek ve korumak, hayallerimdeki demokratik bir ülkenin asli görevleri arasında olacaktır.Hayallerimdeki ülkenin, denizleri, toprakları dağları ormanları halkımızın hizmetine sunulmalıdır. Yerkürede birçok ülkede bulunmayan, coğrafik ve doğa zenginlikleri, ülkemizde fazlasıyla bulunmaktadır. Önemli olan bu güzellikleri toplumun tüm katmanlarının, hizmetine sunmaktır.

Hayalini kurduğum ülke aynı zamanda, jeopolitik olaraktan, yerkürenin en güzel coğrafik yapılanmasına sahiptir. Arap yarımadası, Ortadoğu’yla olan komşulukları, Meze potam ya merkezinde, Avrupa ile Asya arasında doğal bir köprü olmak, hayallerimin ülkesine nasip olmuştur. Hayallerimin ülkesini anlatmak için tabi’i bu sayfalar yetmeyecektir. Ben burada sadece, hayallerimi ‘’zorlayarak’’ yazdım.

Sevgili okuyucular,

Aslında hayallerimdeki ülkeyi kurmak ve böyle güzel bir ülkede yaşamak pekte zor değil. 2010 yılında gelin sizlerde benim hayallerime ortak olun. Birlikte kuralım, hayallerimdeki bu güzel ülkeyi. Birlikte yaşatalım, birlikte yaşayalım!

İnsanlar hayal eder, ideallerini kurgularsa, başarmayacakları hiç bir şey yok turdur. Biliyorum, ülkenin egemen güçleri hayallerimizi dahi çalmak için çaba harcadılar. Ülkemizin güzel insanlarına, hayal kurmak dahi yasaklandı. 12 Eylül askeri faşist cuntasıyla birlikte, ülkemizin insanlarının, hayal kurup rüya görmeleri dahi, postallarla ezilmek istenmiştir.

Ülkemin güzel insanları, artık onurumuzu, rüyalarımızı ve hayallerimizi ayaklar altına almak isteyenlere karşı dik duruş sergileyelim. Artık hayallerimizi çalmak isteyenlere karşı, birlikte kenetlenelim. Birlikte mücadele alanlarına çıkalım. Rüyalarımızı kâbusa dönüştürenlerden hesap soralım. Yeni hayaller kuralım. Yeni rüyalar görmek için çaba harcayalım. Hayallerimizi, rüyalarımızı dostlarımızla birlikte paylaşalım.

2010 yılı barış, sevgi, karşılıklı anlayış ve refah düzeyi yüksek bir toplumsal mutabakatın olduğu, demokratik bir Türkiye ve Dünya için!

Hayallerimizin ülkesini yaratmak için, omuz-omuza birlikte alanlara çıkalım!



Yeni bir yazıda buluşmak üzere!

aliekber.pektas@yoltv.eu

continue reading

Hayal gücümü, ‘zorlamak’ istiyorum! / Ali Ekber Pektaş

2010 yılında

Hayal gücümü, ‘zorlamak’ istiyorum!

Sevgili okuyucular,

Her şeyden önce bütün okuyucularımın, yeni yılını kutlamak istiyorum. Yeni yılda tüm güzellikler, sağlıklı günler okuyucularımızın olsun. 2010 yılı boyunca, aşk, sevgi ve mutlulukların yaşandığı, yıl olsun!

2010 yılında, hayal gücümü ‘zorlamak’ istiyorum! Bir rüya âlemine dalmak, hayallerimin gerçekleştiğini, arzuladığım gibi bir Dünya’nın varlığını istiyorum. Benim arzuladığım Dünya’da, insanlar özgür, refah düzeyi yüksek, sanki ‘’cenneti alada’’ yaşar gibi hissedecekler, kendilerini. Bir ülke hayal edelim, güneş doğarken horozlar ötsün, buğday başakları olgunlaşmaya yüz tutsun, meyve ağaçlarının çiçekleri renk a-renk açsınlar. Suya susamış toprak suya kavuşsun ve yeniden canlanarak doğaya toprak kokusu salsın. Bahar ayında meralar ot Salsın. Ot’la beslenen hayvanlar doyasıya otlansınlar. Dereler, ırmaklar, Munzur çağlayarak aksın. Ormanlarımız, kirlenmiş atmosfere bolca oksijen salsın. Salsın ve salsınnnnnn.

Aslında ben böyle bir ülke biliyorum. Bu ülke, Avrupa ile Asya arasında köprü konumunda olan, çevresi denizlerle donatılmış, bir açık hava müzesini andıran bir ülkedir. Benim ülkem, Türkiye. Ve ülkemin orta yeri Anadolu. Onlarca kültüre, medeniyetlere ev sahipliği yapmış, tıpkı bir mozaik gibi renk a-renk ve çok seslidir. Benim ülkem, Türkiye, Anadolu.

Düşünün, Frigler, Lidyalılar, Hititler, İyonlar, Uraltılar, Sümerler, Selçuklular, Osmanlı’lar ve sonuçta Cumhuriyete kucak açıp ve yaşamlarına şahitlik yapmıştır. Benim ülkem, Türkiye, Anadolu. Bu toplulukların bazen, istilasına uğramıştır. Bezen’de kültürlerini, felsefelerini ve yaşam biçimlerini miras bırakmışlardır. Anadolu’ya.

Farklı inançlar bu güzel ülkede, bu güzel topraklarda yaşam bulmuş ve şekillenmişlerdir. Hıristiyanlık, İslam, Musevilik, Alevilik, Yezidilik, vb. gibi farklı inançlar Anadolu’nun topraklarında yaşamış ve filizlenmişlerdir.

Farklı ulus ve azınlıklara kucak aşmış, bunlardan Türkler, Kürtler, Rumlar, Lazlar, Ermeniler, Çerkezler, Gürcüler, Zaza’lar, Süryaniler vb. Ulus ve azınlıklar uzun yıllardır Anadolu topraklarında yaşamlarını ikame etmektedirler.

Bütün bunlar, Türkiye ve Anadolu’yu zenginleştirmektir. Edebiyat, felsefe, dil inanç ve ekonomik yapılanma olarak, Anadolu’da yaşayan mozaik topluma renk katmaktadırlar. Bu güzel topraklarda, coğrafyada yaşamak aslında bizler için bir ayrıcalık olması, gerekmez ‘mi? Bu ayrıcalığı kullanmak, toplumsal refahımızın, bir arada barış ve kardeşlik duyguları içerisinde yaşamanın becerisi anlamına gelmektedir. Bu farklılıklar bizlerin selam vermesinden başlayarak, beslenme alışkanlıklarımıza kadar. Bayramlarımızı kutlama, düğünlerimizde eğlenme, çocuklarımızın orta oyunlarında dahi zenginlik yaratmaktadır. Acılarımızı paylaşırken, davranışlarımızda acılarımızı minimalize olmasını sağlamak, bu zenginliğimizin bir parçasıdır. Sevinçlerimizi maxi`malize ederek çoğaltıp paylaşmakta, bu zenginliğimizin bir parçasıdır. Peki, neden bu coğrafyada ve yerkürede bu güzellikler, varken, yaşanmak ve paylaşılmak için bir kenarda dururken, paylaşımı gerçekleştirmek için yaşanan ve yaşatılan katliamlar nedir?

Derler ya, gök kubbenin altında yaşayan herkes, ‘’tanrı katında eşittir’’. ‘’Âdemden beri’’ yeryüzündeki tüm her şey, insanlığın ortak malıdır. Öyleyse neden, yerküredeki güzelliklerin birçoğunu, zenginliklerin, ‘’yüzde 85’ni’’ hâkim olan bir avuç güçlü gasp etmektedir. İktidarı elde eden, hâkim olan bir avuç güçlü, gasp ettikleri değerleri, bir başkasına karşı ‘’silah’’ olarak kullanıyor. Yoksa gasp eden tarafın, yani iktidarı elinde bulunduran hâkim güçlerin, ‘’tanrıları’’ başkamı? Onların tanrıları, gasp edenleri görmemezlikten mi geliyor. Yoksa onların, tanrılarının yanında yerleri başkamı? Bu farklılığı nasıl algılayacağız. Yerküredeki zenginlikleri gasp eden bir avuç azınlık ki bunlar yüzde 15’i temsil etmesine rağmen, yaratılan tüm maddi değerlerin, ‘’yüzde 85’ne‘’ sahip olmaktadırlar. Bu paylaşım yerkürenin, coğrafyanın, en güzel, ‘’cennet’’ köşelerinden olmasına rağmen, ülkemiz toprakları üzerinde yaşayan güzelim farklı insan topluluklarının hakları daha çok gasp edilmesini sağlamaktadır.

Ben bu nedenlerle hayal gücümü zorlayarak, ülkemin toprakları üzerinde, gasp’ın olmadığı, savaşların olmadığı bir ülke kurmak isterdim. Kurmak istediğim ülkede, yaşam farklılıkları zenginlik kabul edilsin. Maddi değerleri paylaşırken, herkesin ihtiyacına göre ve adil, hak, hukuk çerçevesinde olsun. Ülke toprakları üzerinde yaşayan, topluluklar dillerini serbestçe konuşabilmeli ve kendi ana dillerinde eğitim hakkına sahip olsunlar. Farklı inançlar, kendi inandıkları gibi, hiç bir baskı altında kalmadan horlanmadan, özgürce inançlarını yaşayabilmelidirler. Yerkürenin bu güzel coğrafyasında, yaşayan bütün toplumsal katmanlar diledikleri gibi özgürce yaşamlarını ikame edebilmelidirler. Tanrı herkese eşit davranabilmelidir. Hayallerimin ülkesinde, eğitim kurumları, üniversiteler Anadolu’nun zengin medeniyetleri, mozaik yapısından kaynaklanan farklılıkları harmanlayıp kendi özerk kürsülerinde eğitim verebilmelidirler. Hayal ettiğim ülkede, dağların doruklarında, sokaklarda tank paletlerinin sesi değil, kuş sesleri, böcek sesleri duyulmalıdır. Şehirlerin, caddelerinde, asker postalları, polis panzerleri değil sevgi gösterilerine yer verilmelidir.

Ankara’da, TBMM (Türkiye Büyük Millet Meclisinde) savaş narası atan, toplumsal mutabakata kulaklarını tıkayan vekiller olmasın. Ülkede geçmişte yaşanmış, devlet eliyle katliamları örnek gösteren, Nazileri yeniden hortlatmak isteyen vekiller olmasın. Yeri gelmişken, Onur Öymen CHP milletvekili, TBMM’de, ‘’demokratik açılım’’ tartışmalarında, ‘’dersim isyanında analar ağlamadımı’’ diyerek, mevcut Kürt isyanlarını bastırılmasına örnek göstermiştir. Tabii, 12 Eylül faşist döneminin, Almanya büyük elçisinden başka şey beklemek, aslında ham hayalcilik olur. Anlaşılan, dersim katliamını savunmak CHP ve genel başkan yardımcısı Onur Öymen’e düşmüştür. Öyle ya, dersim katliam’da dönemin iktidar partisi, CHP’nin öncülüğünde Gerçekleşmedimdi.

‘’Türk İslam sentezi üzerine kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin asıl kuruluş amacının temel niyetini yıllardır söylüyorduk. Türkiye’nin ilk partisi olan CHP’nin de milletin partisi olmadığını; Devletin derin kurallarına sadık devlet partisi olduğunu da yıllardır söylüyorduk. Onur Öymen’in yaptığı, sadece bu derin niyetin ve kuralların istemeyerek dışa vuruşudur. CHP’nin tüm üst düzey kadroları Türk İslam sentezinin tavizsiz savunucuları olmuşlardır. Kadrolar süreçle değişse de, zihniyet asla değişmemiştir‘‘. AABF açıklaması, yeterince konuyu vurgulamaktadır.

Benim hayallerimi ‘zorlayarak’ kuracağım ülkede, Onur Öymen’ede, bir insan olarak yer verilecektir. Ama bir Nazi artığı, faşist zihniyetli, Yavuz Selim’in kuşaklarına, Türkiye toplumu yer vermeyecektir. Birilerini sevmeye bilirsiniz. Sevip, sevmemek, Onur Öymen’in, ‘’bakış açısıyla’’ bağıntılıdır. Ama sevmediklerinizin, katliamını ‘’savunmak’’ ancak insani duygulardan nasibini almamışlara uygun düşer



.

Konu açılmışken açılım tartışmalarına değinmede yarar görüyorum.



Türkiye Cumhuriyeti ve AKP hükümeti, son günlerde kamuoyunda çok sıkça tartışılan, ‘’Kürt açılımı’’ ‘’demokratik açılım’’ ‘’milli birlik’’ açılımı tekerlemelerinin etrafında, ne yaptıkları, kendinden ‘’meçhul’’ süreci devam ettirmektedir.

AKP hükümetinin, Türkiye Cumhuriyeti devletinin geleneksel politikasından kopmasını beklemek, gerçekten saflık olurdu. AKP kurmaylarının Kürt sorununu ‘’çözeriz’’ türden ürkek ve korkakça açıklamaları, Türkiye Cumhuriyeti’nin geleneksel politikasından kopmayacaklarının bir kanıtıdır. Türkiye Cumhuriyetinin geleneksel politikası, farklı kimlikleri, farklı inançları, kısacası zenginliğimiz olan farklılıkları inkâr politikasıdır.

Kürtlerin varlığını, ‘’gard-gurk’’ ayak sesleriyle açıklamaya ‘çalışan’ bir zihniyetten ne beklersiniz. Bu ülkede 20 milyonu aşkın alevi inancında olanlar için, ‘’sapkın’’ inanç deme becerisini gösteren basiretsizlerden; Alevilerin ibadet haneleri, Cem evlerine, ‘’cümbüş evi’’ diyen zihniyetten ne beklersiniz. Türkiye’de yaşayan herkese, ‘’Türk ve Müslüman’’ oldukları dayatmasında bulunan ve aksini savunan herkesin, ‘’vatan haini’’ olduğu safsatasını ileri süren, ‘’Turancı’’ zihniyetten ne beklenir. Bu ve buna benzer birçok tekerlemeleri anlatmak mümkündür. Bu devlet, genel olarak inkâr politikası üzerine kurulmuştur. İnkârcılık konjüktürel olarak kesintiye uğrasa da; aslında inkârcılık genel politik eğilim halindedir.

Acılım, neden ‘taka-tuka’ edilmek istenmektedir. Türkiye’ de adı konmamış ama Kürtlerle, Türk devleti arasında bir savaş mevcuttur. Bu savaş aslında kirli bir savaştır. Bu savaş, normal koşullarda uluslararası savaş kurallarının, hukukunun hiçbir şekilde uygulanmadığı bir savaştır. Bu savaşta bütün kirli ilişkilere mümkün olduğunca başvurulmuştur. Bu savaşta Türk egemen güçleri, her türlü barbarlığı denemişlerdir. Türk egemen güçlerinin bir kesmi, bu savaştan ‘ganimet’ elde etmek için, her türlü kirli ilişkilere başvurmaktan geri kalmamışlardır. Bizzat Türk egemen güçlerinin, resmi açıklamalarına bakıldığında, ‘’400 milyar dolar’ın’’ üzerinde savaş giderinin olduğu bilinmektedir. Bu kirli savaşın yürütülebilmesi için, orta doğudan, Avrupa’ya yönelik, uyuşturucu ticaretinde, Türkiye’nin ev sahipliği yaptığı, alenen bilinmektedir

25 yıl, yani çeyrek yüz yıl oldu, ülkemin yarısında savaş sürmektedir. Ülkemin yarısını, dağlarında gül ve çiçek kokuları yerine, barut kokuları kaplamıştır. Ülkemin yarısında, insanlar tank ve silah sesleriyle uykularından uyanmaktadır. Ülkemin insanları, emekçileri geceleri uykularından ölüm korkusuyla uyanmaktadırlar. Rüyaları kâbusa ‘’dönüşmektedir.’’

Hayallerini kurduğum ülke ve bu ülkenin onurlu insanları, emekçi insanları, bu kâbustan kurtulmak istiyorlar. Kürtler, bu kâbustan ‘’uyanmak’’ ve çocuklarının dağlardan inerek, kendileriyle kucaklaşmasını bekliyorlar. Ülkede yaşayan, tüm toplumsal katmanlar, (bir avuç, savaştan nemalananlar dışında) askerdeki çocuklarının, kendi kardeşleriyle kavgada, kirli savaşta karşı karşıya gelmesin istemektedirler. Türk silahlı kuvvetlerinin asli görevi, ülkenin sınırlarını korumak olmalıdır. Hayallerini kurduğum ülkenin polisleri, güvenlik kuvvetleri, halkla birlikte iç-içe birbirlerini tamamlayan, asayiş ve hizmet için görev yapmalılar. Güvenlik kuvvetleri, grev’lere, gösterilere ve toplumsal duyargalara karşı saldırarak değil, onların güvenliğiyle meşgul olmalıdır. Kısacası devlet aygıtı sadece bir avuç azınlık zümrenin, koruyucusu ve kollayıcısı olmamalıdır. Devlet ülkede yaşayan tüm toplumsal katmanların hizmetinde ve gerektiğinde toplumsal katmanlarla bütünleşmelidir. Devlet asker vesayetinden kurtulmalı, asker ve sivil bürokratlar, demokratik bir ülkenin yöneticileri gibi davranmalıdırlar. Seçimlerde demokratik nispi temsil sistemiyle, toplumun tüm katmanlarının temsili sağlanmalıdır. Ülkemde, insanlara gösterilecek saygı, aynı zamanda doğada yaşayan tüm canlılara karşı duyarlı ve koruyucu olmalıdır. Çevreye karşı gerekli özen gösterilerek, korunması sağlanmalıdır. Çevre, sadece bize ait değildir. Bize bırakılmış bir emanettir. Bizler bu emaneti atalarımızdan aldık ve torunlarımıza bırakmakla yükümlüyüz. Çevreyi sahiplenmek ve korumak, hayallerimdeki demokratik bir ülkenin asli görevleri arasında olacaktır.Hayallerimdeki ülkenin, denizleri, toprakları dağları ormanları halkımızın hizmetine sunulmalıdır. Yerkürede birçok ülkede bulunmayan, coğrafik ve doğa zenginlikleri, ülkemizde fazlasıyla bulunmaktadır. Önemli olan bu güzellikleri toplumun tüm katmanlarının, hizmetine sunmaktır.

Hayalini kurduğum ülke aynı zamanda, jeopolitik olaraktan, yerkürenin en güzel coğrafik yapılanmasına sahiptir. Arap yarımadası, Ortadoğu’yla olan komşulukları, Meze potam ya merkezinde, Avrupa ile Asya arasında doğal bir köprü olmak, hayallerimin ülkesine nasip olmuştur. Hayallerimin ülkesini anlatmak için tabi’i bu sayfalar yetmeyecektir. Ben burada sadece, hayallerimi ‘’zorlayarak’’ yazdım.

Sevgili okuyucular,

Aslında hayallerimdeki ülkeyi kurmak ve böyle güzel bir ülkede yaşamak pekte zor değil. 2010 yılında gelin sizlerde benim hayallerime ortak olun. Birlikte kuralım, hayallerimdeki bu güzel ülkeyi. Birlikte yaşatalım, birlikte yaşayalım!

İnsanlar hayal eder, ideallerini kurgularsa, başarmayacakları hiç bir şey yok turdur. Biliyorum, ülkenin egemen güçleri hayallerimizi dahi çalmak için çaba harcadılar. Ülkemizin güzel insanlarına, hayal kurmak dahi yasaklandı. 12 Eylül askeri faşist cuntasıyla birlikte, ülkemizin insanlarının, hayal kurup rüya görmeleri dahi, postallarla ezilmek istenmiştir.

Ülkemin güzel insanları, artık onurumuzu, rüyalarımızı ve hayallerimizi ayaklar altına almak isteyenlere karşı dik duruş sergileyelim. Artık hayallerimizi çalmak isteyenlere karşı, birlikte kenetlenelim. Birlikte mücadele alanlarına çıkalım. Rüyalarımızı kâbusa dönüştürenlerden hesap soralım. Yeni hayaller kuralım. Yeni rüyalar görmek için çaba harcayalım. Hayallerimizi, rüyalarımızı dostlarımızla birlikte paylaşalım.

2010 yılı barış, sevgi, karşılıklı anlayış ve refah düzeyi yüksek bir toplumsal mutabakatın olduğu, demokratik bir Türkiye ve Dünya için!

Hayallerimizin ülkesini yaratmak için, omuz-omuza birlikte alanlara çıkalım!



Yeni bir yazıda buluşmak üzere!

aliekber.pektas@yoltv.eu

continue reading

Yeni bir Dünya kurmak çok mu zor! / Ali Ekber Pektaş

Yeni bir Dünya kurmak çok mu zor!


Sevgili okuyucular,

Ben 2010 yılından, çok umutluydum. Ben hala bu umudumu bütün sıcaklığıyla korumak istiyorum. Çünkü insanların umudu tükenirse, ‘’çaresizlik’’ başlar. Bunu hiç bir şekilde aklımdan geçirmek dahi istemiyorum. Umudumu korumak istiyorum ve sonuna kadarda koruyacağım. Bir toplumda çaresizlik başlarsa, farklı arayışlar içerisine girer. Bu ise ülkede kaos ortamını beraberinde getirir. Kaos ortamının sonucunu kestirmek ve düşünmek dahi istemiyorum.

Ama bir ülke düşünün, insanların işsizlik, yoksulluk, açlık çektiği ve yaşamalarının kendilerine zindan olduğu bir süreçten geçerlerse neler olabilir. Bu insanlar umutlarını nasıl koruyabilirler.

Bir ülke düşünün, 2 yıl içinde 2 milyona yakın çalışan emekçi sokağa bırakılsın. Ankara’nın merkezinde onlarca gün, dondurucu soğuk’a rağmen direnen, Tekel işçileri. Ve bu ülkede direndikleri için, sadece geçimlerini sağlamak için direndiklerini, işlerini kaybetmek istemediklerini haykırdıkları için ve bu ülkenin polis’leri tarafından kıyasıya coplanıyorlar. Türk polis’i hızını alamıyor'ki, birde biber gazı sıkarak işçileri fizik’en perişanlatmak için çaba harcıyor. İşte bu ülke, umutların giderek azaldığı ve ‘’çaresizliğin’’ giderek ivme kazandığı, Türkiye ve Anadolu topraklarıdır. Artık insanlarımız, devletin ve cumhuriyetin adaletine ‘’güvenmemekte’’. Kendilerince uygun buldukları, ‘’adaleti uygulamak’’ için, gerekli çabayı harcamaktadırlar. Bu ise, kaosun giderek ivme kazanmasını beraberinde getirmektedir. Sokak, kontrolsüz olarak kendi bildiğini, kendi kanunlarını ‘’uygularken’’ devletin güvenlik güçleri, bazen bu süreçte taraf olarak, bu sokak uygulamalarına eşlik etmektedir. Türkiye Cumhuriyeti güvenlik güçleri, sokakta hareketlenen, faşist, gerici, ırkçı güçlerin, demokrasi güçlerine karşı saldırılarında, gerici ve faşist güçlerin tarafında yer almaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti güvenlik güçleri, nedendir ‘’bilinmez’’ ama kendine koltuk değneği olarak, bu gerici ve faşist güruhları seçmektedir. Bu ise, sokaktaki gerginliği giderek artırmaktadır. Sokaktaki hareketlenmeler bugün itibarı ile ekonomik hasarla atlatılmaktadır. Gergin ortamların umarım, sürekli ekonomik hasarla atlatılır. 2010 yılı sokak hareketlerinin süreklilik kazanacağı ve kontrolsüz bir görünüm arz edeceğini göstermektedir.

Bir ülke düşünün, farklı, çok kültürlülüğü, bir zenginlik olarak algılamak yerine, farklılığımızı, ‘’bölücülük’’ olarak yorumlayıp, toplumsal gerginliği tırmandıran politik yönelimde bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, kendi toprakları üzerinde 30 yıla yakındır, kendi insanlarına karşı kirli bir savaş yürüten, bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, Anadolu’nun kadim, yerleşik inançlarından, alevi inancını ve alevi toplumunu yok sayan, alevi inancının toplumsal gereksinimlerine cevap vermeyen ve ‘’yan gözle bakan’’ bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, farklı inançlara mensup ruhani liderlerin mülakatlarında, ‘’Türkiye’de, inançlarımızı yaşarken, kendimizi çarmığa gerilmiş gibi hissediyoruz’’ diyebilmektedirler. Bu ruhani liderlerin, bu mülakatlarından dolayı gerçektende, ‘’çarmığa germe’’ çabası, Türkiye Cumhuriyeti tarafından yürütülmektedir. Bu ülkede, farklı inançların, ruhani liderlerinin, yaşamlarına dahi müsaade edilmemekte, katliamlara tabii kılınmaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti devleti, bu katliamları açığa çıkarıp, katilleri yargılayacağına, bazen bu katilleri, ‘’koruma’’ yolunu tercih etmektedir. Bu ülkede, yaşayan tüm inanç grupları bir tek kategoriye sokularak, ‘’ülkenin yüzde doksan dokuzu Müslüman'dır’’ tekerlemesi sürekli dayatılarak işlenmektedir. Bu ise farklılıkların inkârıdır. Farklılıklara, kendilerini rahatça ifade etme imkânını ortadan kaldırmaktadır. Bu nedenlerle okullarda, farklı inançlar yok sayılarak, sadece Sünni inanç değerleri eğitim olarak manipüle edilmektedir.

Bir ülke düşününki, O’ülkenin devlet erkânı, iktidar sahipleri sürekli olarak, ‘’demokratik açılım’’ dan, bahis edeceksin, bu nedenle birçok konuda, ‘’çalış taylar’’ düzenleyeceksin, ama muhataplarını ciddiye ‘’almayacaksın.’’ Bolca ‘demokratikleşme’ vaazı vereceksin, ama kendi tarihindeki, demokrasi dışı girişimlerinden ve anti demokratik uygulamalarla hesaplaşmayı gündeme getirmeyeceksin.

Bir ülke düşününki, ülkenin en ‘’güzide’’ kurumları tarikatçıların ellerinde, tarikat şehlerinin, liderlerinin hizmetine sunulmuş ve bu kurumalar, tarikatlar tarafından amaçları dışında kullanılmaktadırlar.

Bir ülke düşününki, insan yaşamının bir ‘’değeri’’ yoktur. Bursa’da maden emekçileri, göçük altında kalarak hayatlarını kaybettiler. Devlet yetkilileri tarafından sadece, ‘’timsah gözyaşları’’ dökülerek ve bir kaç kuruş kan bedeli ödenerek geçiştirilmek istenmektedir. Aslında Bursa’da yaşanan facia ilk değildir. Beklide, ‘’sonda’’ olmayacaktır. Çünkü bir ülkede devlet ve iktidar sahipleri, emekçilerinden yana, çalışanlarından yana değilde, sermaye sahiplerinin, yanında ‘’saf tutarsa’’ bu tip facia’ların engellenmesi güçleşir.

Bir ülke düşününki, devlet ve iktidar kurumları arasında, birbirlerine, ‘’güven ve itimat’’ kalmamıştır. Devletin en ‘’güzide’’ kurumları, birbirlerini, ‘’ çete ve Ergenekonculukla’’ suçlarken, bir diğeri, ‘’laik’ devleti ortadan kaldırmanın odak noktası’’ olarak suçlamamaktadır. Gerçektende, ‘’çeteler’’ toplumsal yaşamın her kesitinde kendini hissettirmeye başlamıştır. Bırakalım devlet içindeki, ‘’çeteleşmeler’’ artık mahallede, sokaklarda dahi mafyalaşma, çeteleşmeler azımsanmayacak kadardır.

Bütün bu olumsuzluklara rağmen ben umutlarımı koruyorum ve korumak istiyorum. Türkiye toplumunda benim kadar ihtiyacı var. Umutlarını korumaya ve yeşertmeye. Ama bir gerçeğin altınıda kalın çizgilerle çizmeliyiz. Türkiye toplumunun iradesi, ‘’sabır taşı’’ değildir. Türkiye toplumuna sürekli, ‘’sabır’’ önermek, aslında devleti yönetenlerin kendilerini tatmin etmekten başka bir şey ifade etmez! Kısacası, ‘’sabır taşı’’da, çatlar. Bir gün!

Barışın, sevginin, aşkın, tahammülün, paylaşmanın, karşılıklı mutabakatın, toplumu zinde tutan dinamikler olduğunu içselleştirmeliyiz. Bu güzellikleri içselleştirmek ise, refah düzeyi toplumlarda ete kemiğe bürünmektedir. Bu ise, refah düzeyi yüksek bir toplumsal sürecinde, yaratılması ile mümkündür. Bu gerçeklik, demokratik ve iradesi bağımsız, ekonomisi bağımsız bir ülke yaratmakla mümkündür. Yolsuzluk, mafyalaşma, çeteleşme ve yoksullaşmaya karşı mücadeleyle mümkündür.

Devlet kurumları arasında çatışmalar ve gerçekler!

Devlet kurumları arasındaki çatışmalar, giderek ivmekazanmaktadır. Devlet kurumları arasındaki çatışmalar bir gerçeğinde, su yüzüne çıkmasını sağlamaktadır. Kurumların giderek çürümüşlüğünü ve ‘’çivisinin çıktığının’’ bir göstergesidir. Bu çatışmalarda her türlü ilişkilere başvurulmaktadır. Kirlenmiş ilişkilerini kapatmak için, ‘’devlet sırrı’’ açıklanmaz, zırhına sığınmaktadırlar. Nedir bu ‘’devlet sırrı’’?

Tabi ki bir devletin kendini korumak için bazı zırhları kullanması kadar normal bir şey olamaz. Bir devletin kendine özgü birçok sırları olacaktır. Bu sırları kamuoyu ile paylaşmamasıda doğal karşılanmalıdır. Bu Türkiye cumhuriyeti devleti içinde geçerlidir.

Ama bir gerçek var ki, Türkiye cumhuriyeti devleti ve devlet erkini elinde tutan, oligarşi ve yöneticileri, ‘’devlet sırrı’’ adı altında kendi kendi kirli ilişkilerini gizlemeyi anlamaktadırlar. Düşünün, bir ülkede devlet, kendi silahlı kuvvetlerinin, generallerini, subaylarını, ‘’suikast’’ yoluyla ortadan kaldırıyor, ortaya çıkınca, ‘’devlet sırrı’’ olarak vaka kapatılmaktadır. Bir ülkede, birileri halkın iradesiyle TBMM’e, gönderdiği milletvekillerini katledilmekte ve altından devlet kurumları çıkınca, ‘’devlet sırrı’’ olarak örtbas edilmektedir. Bir ülkede, 17 bin ‘’faili meçhul’’ cinayetler işleniyor, bunun arkasında devlete ait kurumlar çıkıyor, ‘’devlet sırrı’’ olduğu gerekçesiyle, cinayetler aydınlatılamıyor. Askeri ihalelerde, ‘’yolsuzluklar’’ ayyuka çıkmış, milyon dolar’larla ifade ediliyor, ‘’devlet sırrı’’ gerekçesiyle, vurgunlara devam ediyorlar. Birçok suikast ve katliamların arkasında ordu malı silahlar, yani TSK envanterinde bulanan silahlar çıkıyor arkasın devlet sırrı gerekçesiyle örtbas etmektedirler. Ülkenin önde gelen aydınları ve gazetecileri katliamlara maruz kalıyorlar, devlet sırrı olarak tarihin tozlu sayfalarında ve raflarında kalmaya mahkûm edilip, aydınlatılmaktan kaçınılmaktadır. Devlet sırırını çoğaltmak ve topluma dayatılarak manipüle etmek Türkiye cumhuriyeti devletinin geleneksel politikası haline gelmiştir.

Devletin ‘’güzide kurumları’’ efsanesi ve realite!

Türkiye’de topluma manipüle edilen çok ciddi sorunlardan bir taneside, devletin ‘’güzide kurumları’’ efsanesidir. Türk silahlı kuvvetleriyle ilgili ne zaman bir tartışma kamuoyuna yansısa, ‘’TSK ülkenin en güzide kurumudur’’ aman ha, tartışmalar ‘’TSK’ı yıpratır’’ tartışmaları kapatalım mantığı hâsıl olmaktadır. Düşününki, ülkede birçok olumsuzluğun altından TSK’ne mensup subaylar çıkmaktadır. Ama ‘’güzide kurum’’ olduğu gerekçesiyle, bütün dokunulmazlık zırhları harekete geçmektedir.

Gazetecilerle ilgili ‘’andıçlar’’ hazırlanmakta, bu hazırlıkların altından TSK’a mensup subaylar çıkmakta, ama hala ‘’güzide kurum’’ olma özelliğini korumakta!

Her şeyden önce güzide kurum ne demektir. Güzide, ‘’seçme, seçilmiş, seçkin, beğenilen’’ anlamında kullanılır. Peki, öyleyse ülkemizde sadece, neden TSK ‘’güzide kurumdur’’. Ülkemizin diğer kurumları, neden seçkin ve beğenilen kurumlar değiller. Bir kurumun seçkin, beğenilen seçme kurumlarının hangileri olduğuna kimler karar vermektedir. Karar verenlerin değer yargıları neye göre oluşmaktadır. Bu ve buna benze soruları bolca sormak ve cevaplarını aramak gerçekten önemlidir.

Simdi soralım? TBMM ülkenin güzide kurumu değimli? Ülkenin eğitim kurumları, güzide değimli? Ülkenin sağlık kurumları güzide değildi? Ülkenin trafik kurumları güzide değimli? Ülkenin yargı kurumları güzide değimli? Ülkenin emniyet güçleri, kurumları güzide değiller mi? Sendikalar, sivil toplum örgütleri, politik partileri, spor kulüpleri vb. kurumlar neden güzide kurumlar değiller? Kimler nasıl karar verecekler bu kurumların güzide ‘’olup olmadığına’’ neyi ölçü alacaklar.

Bence saydığım tüm kurumlar hiç şüphesiz seçkin, seçme, beğenilmiş seçilmiş kurumlardır. Bütün bu kurumlarda, insan yaşamının bir parçası olması dolayısıyla olumsuzlukların yaşanması doğaldır. Kulağı duyan, gözü gören, eğer ‘’fikir fukarası’’ değillerse olumsuzluklar karşısında tepkilerini koyar ve gerekli hassasiyetlerini gösterirler. Eğer bu kurumlar, kendi seçkin, seçme, beğenilen konumlarına ‘’helal’’ getirirlerse, bu kurumlara karşı toplumun gerekli duyarlılığı yaratılmalıdır. Bu kurumların kritiğe edilmesinin önüne set geçirilmemelidir.

Sağlık ve eğitim kurumları gerçektende ülkenin en güzide kurumudur. Ama sağlık ve eğitimde skandal olduğunda, toplumsal tepkiler nasıl oluşuyorsa, Türk silahlı kuvvetlerinin, TSK’ dada skandallar yaşandığında toplumsal tepkilerin önüne geçilerek, manipüle edilerek, ‘’TSK güzide kurumdur’’ ‘’yıpratmayalım’’ türü açıklamalar, aslında efsaneden ibarettir. Kurumlar arasında ayırım olmaz, kurumlar içinde olumsuzlukla mücadele esas alınmalıdır.

Gelelim TSK’, ülkenin ‘’en güzide kurumu’’ ama bu ülkede 3 kez darbe yapmış, bir Okadar’da darbe ‘’girişiminde bulunmuş’’ son iki darbede, ülkede taş üzerinde taş koymamış ve ülkeyi harabeye çevirmiştir. 12 Eylül darbesini yapan komuta kademesi, başını çeken cuntacı çeteler, Amerikalıların, ‘’bizim çocuklar darbe yaptılar’’ diyerek uluslar arası kamuoyuna açıklananlar değilmi. Peki, bu güzide kurumda neler oluyor, neler ‘dönüyor’ hiç düşünüldü'mü. 12 Eylül askeri darbesiyle birlikte ülkedeki tüm seçkin, seçmen, beğenilir kurumları ortadan kaldırmıştır. 12 Eylül askeri darbe yasalarıyla birlikte, Türkiye’deki birçok saygın kurum ayaklar altına almıştır. Toplumun bu kurumlara olan güvenleri erozyona uğramıştır. Ülkenin uluslar arasındaki itibarını zedelemiştir. Bütün bunların birinci derecede sorumlusu TSK’dir. Son günlerde kamuoyundaki tartışmalardan yola çıktığımızda, Türkiye’deki birçok olumsuzluğun ve yolsuzlukların altında TSK emarelerinin çıkması tesadüfü değildir. Türkiye’de kurumlar içinde en fazla kirli olan kurum Türk silahlı kuvvetleridir. Zaten bütün koparılan ‘’fırtınalar’’ manipüle edilmeye çalışılan tüm ‘’efsaneler’’ TSK’nin kirliliğini temizlemeye yöneliktir. Ama gözüken O ki, temizlemek pek O kadarda kolay olmayacak, fazlaca zaman dilimini kapsayacaktır. Bu temizlik sürecine tüm toplumsal katmanlar katılmalıdır. Sadece kirlenme TSK’de değildir. Türkiye’de birçok kurum kirlenmiştir. Bu kurumların kirlilikten arınması mevcut düzen sahiplerinin çabalarıyla olmaz. Onlar sadece kendi aralarındaki ‘’it dalaşı’’ uğraşından fazlasını yapamazlar.

Türkiye’de, emekçiler aleviler, Kürtler, demokrasi güçleri ve mevcut sistemden rahatsız olan tüm kesitlerin, demokrasi mücadelesinde yoğunlaşarak mümkün olabilir. Aksi durumda, ‘’it dalaşına’’ girmiş ve ülkedeki ganimetleri ‘’paylaşmakla’’ uğraşanlardan beklenmemelidir.

Bu nedenle diyorum ki, Türkiye halkının gücü her şeye muktedirdir. Yeterki, doğru bir önderlikle, iyi bir organize ile demokratik mevzilerin ve kazanımların korunarak genişletilip, iktidar hedefine yönelmelerini sağlanarak, harekete geçsinler.

İktidar pek uzakta değil, sadece iktidarı almaya hedeflenelim!

Bir dahaki yazımda buluşmak dileğiyle, yaşam arzuladığınız gibi olsun!

aliekber.pektas@yol.eu

Ocak 2010

continue reading

Yeni bir Dünya kurmak çok mu zor! / Ali Ekber Pektaş

Yeni bir Dünya kurmak çok mu zor!


Sevgili okuyucular,

Ben 2010 yılından, çok umutluydum. Ben hala bu umudumu bütün sıcaklığıyla korumak istiyorum. Çünkü insanların umudu tükenirse, ‘’çaresizlik’’ başlar. Bunu hiç bir şekilde aklımdan geçirmek dahi istemiyorum. Umudumu korumak istiyorum ve sonuna kadarda koruyacağım. Bir toplumda çaresizlik başlarsa, farklı arayışlar içerisine girer. Bu ise ülkede kaos ortamını beraberinde getirir. Kaos ortamının sonucunu kestirmek ve düşünmek dahi istemiyorum.

Ama bir ülke düşünün, insanların işsizlik, yoksulluk, açlık çektiği ve yaşamalarının kendilerine zindan olduğu bir süreçten geçerlerse neler olabilir. Bu insanlar umutlarını nasıl koruyabilirler.

Bir ülke düşünün, 2 yıl içinde 2 milyona yakın çalışan emekçi sokağa bırakılsın. Ankara’nın merkezinde onlarca gün, dondurucu soğuk’a rağmen direnen, Tekel işçileri. Ve bu ülkede direndikleri için, sadece geçimlerini sağlamak için direndiklerini, işlerini kaybetmek istemediklerini haykırdıkları için ve bu ülkenin polis’leri tarafından kıyasıya coplanıyorlar. Türk polis’i hızını alamıyor'ki, birde biber gazı sıkarak işçileri fizik’en perişanlatmak için çaba harcıyor. İşte bu ülke, umutların giderek azaldığı ve ‘’çaresizliğin’’ giderek ivme kazandığı, Türkiye ve Anadolu topraklarıdır. Artık insanlarımız, devletin ve cumhuriyetin adaletine ‘’güvenmemekte’’. Kendilerince uygun buldukları, ‘’adaleti uygulamak’’ için, gerekli çabayı harcamaktadırlar. Bu ise, kaosun giderek ivme kazanmasını beraberinde getirmektedir. Sokak, kontrolsüz olarak kendi bildiğini, kendi kanunlarını ‘’uygularken’’ devletin güvenlik güçleri, bazen bu süreçte taraf olarak, bu sokak uygulamalarına eşlik etmektedir. Türkiye Cumhuriyeti güvenlik güçleri, sokakta hareketlenen, faşist, gerici, ırkçı güçlerin, demokrasi güçlerine karşı saldırılarında, gerici ve faşist güçlerin tarafında yer almaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti güvenlik güçleri, nedendir ‘’bilinmez’’ ama kendine koltuk değneği olarak, bu gerici ve faşist güruhları seçmektedir. Bu ise, sokaktaki gerginliği giderek artırmaktadır. Sokaktaki hareketlenmeler bugün itibarı ile ekonomik hasarla atlatılmaktadır. Gergin ortamların umarım, sürekli ekonomik hasarla atlatılır. 2010 yılı sokak hareketlerinin süreklilik kazanacağı ve kontrolsüz bir görünüm arz edeceğini göstermektedir.

Bir ülke düşünün, farklı, çok kültürlülüğü, bir zenginlik olarak algılamak yerine, farklılığımızı, ‘’bölücülük’’ olarak yorumlayıp, toplumsal gerginliği tırmandıran politik yönelimde bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, kendi toprakları üzerinde 30 yıla yakındır, kendi insanlarına karşı kirli bir savaş yürüten, bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, Anadolu’nun kadim, yerleşik inançlarından, alevi inancını ve alevi toplumunu yok sayan, alevi inancının toplumsal gereksinimlerine cevap vermeyen ve ‘’yan gözle bakan’’ bir devlete sahip.

Bir ülke düşünün, farklı inançlara mensup ruhani liderlerin mülakatlarında, ‘’Türkiye’de, inançlarımızı yaşarken, kendimizi çarmığa gerilmiş gibi hissediyoruz’’ diyebilmektedirler. Bu ruhani liderlerin, bu mülakatlarından dolayı gerçektende, ‘’çarmığa germe’’ çabası, Türkiye Cumhuriyeti tarafından yürütülmektedir. Bu ülkede, farklı inançların, ruhani liderlerinin, yaşamlarına dahi müsaade edilmemekte, katliamlara tabii kılınmaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti devleti, bu katliamları açığa çıkarıp, katilleri yargılayacağına, bazen bu katilleri, ‘’koruma’’ yolunu tercih etmektedir. Bu ülkede, yaşayan tüm inanç grupları bir tek kategoriye sokularak, ‘’ülkenin yüzde doksan dokuzu Müslüman'dır’’ tekerlemesi sürekli dayatılarak işlenmektedir. Bu ise farklılıkların inkârıdır. Farklılıklara, kendilerini rahatça ifade etme imkânını ortadan kaldırmaktadır. Bu nedenlerle okullarda, farklı inançlar yok sayılarak, sadece Sünni inanç değerleri eğitim olarak manipüle edilmektedir.

Bir ülke düşününki, O’ülkenin devlet erkânı, iktidar sahipleri sürekli olarak, ‘’demokratik açılım’’ dan, bahis edeceksin, bu nedenle birçok konuda, ‘’çalış taylar’’ düzenleyeceksin, ama muhataplarını ciddiye ‘’almayacaksın.’’ Bolca ‘demokratikleşme’ vaazı vereceksin, ama kendi tarihindeki, demokrasi dışı girişimlerinden ve anti demokratik uygulamalarla hesaplaşmayı gündeme getirmeyeceksin.

Bir ülke düşününki, ülkenin en ‘’güzide’’ kurumları tarikatçıların ellerinde, tarikat şehlerinin, liderlerinin hizmetine sunulmuş ve bu kurumalar, tarikatlar tarafından amaçları dışında kullanılmaktadırlar.

Bir ülke düşününki, insan yaşamının bir ‘’değeri’’ yoktur. Bursa’da maden emekçileri, göçük altında kalarak hayatlarını kaybettiler. Devlet yetkilileri tarafından sadece, ‘’timsah gözyaşları’’ dökülerek ve bir kaç kuruş kan bedeli ödenerek geçiştirilmek istenmektedir. Aslında Bursa’da yaşanan facia ilk değildir. Beklide, ‘’sonda’’ olmayacaktır. Çünkü bir ülkede devlet ve iktidar sahipleri, emekçilerinden yana, çalışanlarından yana değilde, sermaye sahiplerinin, yanında ‘’saf tutarsa’’ bu tip facia’ların engellenmesi güçleşir.

Bir ülke düşününki, devlet ve iktidar kurumları arasında, birbirlerine, ‘’güven ve itimat’’ kalmamıştır. Devletin en ‘’güzide’’ kurumları, birbirlerini, ‘’ çete ve Ergenekonculukla’’ suçlarken, bir diğeri, ‘’laik’ devleti ortadan kaldırmanın odak noktası’’ olarak suçlamamaktadır. Gerçektende, ‘’çeteler’’ toplumsal yaşamın her kesitinde kendini hissettirmeye başlamıştır. Bırakalım devlet içindeki, ‘’çeteleşmeler’’ artık mahallede, sokaklarda dahi mafyalaşma, çeteleşmeler azımsanmayacak kadardır.

Bütün bu olumsuzluklara rağmen ben umutlarımı koruyorum ve korumak istiyorum. Türkiye toplumunda benim kadar ihtiyacı var. Umutlarını korumaya ve yeşertmeye. Ama bir gerçeğin altınıda kalın çizgilerle çizmeliyiz. Türkiye toplumunun iradesi, ‘’sabır taşı’’ değildir. Türkiye toplumuna sürekli, ‘’sabır’’ önermek, aslında devleti yönetenlerin kendilerini tatmin etmekten başka bir şey ifade etmez! Kısacası, ‘’sabır taşı’’da, çatlar. Bir gün!

Barışın, sevginin, aşkın, tahammülün, paylaşmanın, karşılıklı mutabakatın, toplumu zinde tutan dinamikler olduğunu içselleştirmeliyiz. Bu güzellikleri içselleştirmek ise, refah düzeyi toplumlarda ete kemiğe bürünmektedir. Bu ise, refah düzeyi yüksek bir toplumsal sürecinde, yaratılması ile mümkündür. Bu gerçeklik, demokratik ve iradesi bağımsız, ekonomisi bağımsız bir ülke yaratmakla mümkündür. Yolsuzluk, mafyalaşma, çeteleşme ve yoksullaşmaya karşı mücadeleyle mümkündür.

Devlet kurumları arasında çatışmalar ve gerçekler!

Devlet kurumları arasındaki çatışmalar, giderek ivmekazanmaktadır. Devlet kurumları arasındaki çatışmalar bir gerçeğinde, su yüzüne çıkmasını sağlamaktadır. Kurumların giderek çürümüşlüğünü ve ‘’çivisinin çıktığının’’ bir göstergesidir. Bu çatışmalarda her türlü ilişkilere başvurulmaktadır. Kirlenmiş ilişkilerini kapatmak için, ‘’devlet sırrı’’ açıklanmaz, zırhına sığınmaktadırlar. Nedir bu ‘’devlet sırrı’’?

Tabi ki bir devletin kendini korumak için bazı zırhları kullanması kadar normal bir şey olamaz. Bir devletin kendine özgü birçok sırları olacaktır. Bu sırları kamuoyu ile paylaşmamasıda doğal karşılanmalıdır. Bu Türkiye cumhuriyeti devleti içinde geçerlidir.

Ama bir gerçek var ki, Türkiye cumhuriyeti devleti ve devlet erkini elinde tutan, oligarşi ve yöneticileri, ‘’devlet sırrı’’ adı altında kendi kendi kirli ilişkilerini gizlemeyi anlamaktadırlar. Düşünün, bir ülkede devlet, kendi silahlı kuvvetlerinin, generallerini, subaylarını, ‘’suikast’’ yoluyla ortadan kaldırıyor, ortaya çıkınca, ‘’devlet sırrı’’ olarak vaka kapatılmaktadır. Bir ülkede, birileri halkın iradesiyle TBMM’e, gönderdiği milletvekillerini katledilmekte ve altından devlet kurumları çıkınca, ‘’devlet sırrı’’ olarak örtbas edilmektedir. Bir ülkede, 17 bin ‘’faili meçhul’’ cinayetler işleniyor, bunun arkasında devlete ait kurumlar çıkıyor, ‘’devlet sırrı’’ olduğu gerekçesiyle, cinayetler aydınlatılamıyor. Askeri ihalelerde, ‘’yolsuzluklar’’ ayyuka çıkmış, milyon dolar’larla ifade ediliyor, ‘’devlet sırrı’’ gerekçesiyle, vurgunlara devam ediyorlar. Birçok suikast ve katliamların arkasında ordu malı silahlar, yani TSK envanterinde bulanan silahlar çıkıyor arkasın devlet sırrı gerekçesiyle örtbas etmektedirler. Ülkenin önde gelen aydınları ve gazetecileri katliamlara maruz kalıyorlar, devlet sırrı olarak tarihin tozlu sayfalarında ve raflarında kalmaya mahkûm edilip, aydınlatılmaktan kaçınılmaktadır. Devlet sırırını çoğaltmak ve topluma dayatılarak manipüle etmek Türkiye cumhuriyeti devletinin geleneksel politikası haline gelmiştir.

Devletin ‘’güzide kurumları’’ efsanesi ve realite!

Türkiye’de topluma manipüle edilen çok ciddi sorunlardan bir taneside, devletin ‘’güzide kurumları’’ efsanesidir. Türk silahlı kuvvetleriyle ilgili ne zaman bir tartışma kamuoyuna yansısa, ‘’TSK ülkenin en güzide kurumudur’’ aman ha, tartışmalar ‘’TSK’ı yıpratır’’ tartışmaları kapatalım mantığı hâsıl olmaktadır. Düşününki, ülkede birçok olumsuzluğun altından TSK’ne mensup subaylar çıkmaktadır. Ama ‘’güzide kurum’’ olduğu gerekçesiyle, bütün dokunulmazlık zırhları harekete geçmektedir.

Gazetecilerle ilgili ‘’andıçlar’’ hazırlanmakta, bu hazırlıkların altından TSK’a mensup subaylar çıkmakta, ama hala ‘’güzide kurum’’ olma özelliğini korumakta!

Her şeyden önce güzide kurum ne demektir. Güzide, ‘’seçme, seçilmiş, seçkin, beğenilen’’ anlamında kullanılır. Peki, öyleyse ülkemizde sadece, neden TSK ‘’güzide kurumdur’’. Ülkemizin diğer kurumları, neden seçkin ve beğenilen kurumlar değiller. Bir kurumun seçkin, beğenilen seçme kurumlarının hangileri olduğuna kimler karar vermektedir. Karar verenlerin değer yargıları neye göre oluşmaktadır. Bu ve buna benze soruları bolca sormak ve cevaplarını aramak gerçekten önemlidir.

Simdi soralım? TBMM ülkenin güzide kurumu değimli? Ülkenin eğitim kurumları, güzide değimli? Ülkenin sağlık kurumları güzide değildi? Ülkenin trafik kurumları güzide değimli? Ülkenin yargı kurumları güzide değimli? Ülkenin emniyet güçleri, kurumları güzide değiller mi? Sendikalar, sivil toplum örgütleri, politik partileri, spor kulüpleri vb. kurumlar neden güzide kurumlar değiller? Kimler nasıl karar verecekler bu kurumların güzide ‘’olup olmadığına’’ neyi ölçü alacaklar.

Bence saydığım tüm kurumlar hiç şüphesiz seçkin, seçme, beğenilmiş seçilmiş kurumlardır. Bütün bu kurumlarda, insan yaşamının bir parçası olması dolayısıyla olumsuzlukların yaşanması doğaldır. Kulağı duyan, gözü gören, eğer ‘’fikir fukarası’’ değillerse olumsuzluklar karşısında tepkilerini koyar ve gerekli hassasiyetlerini gösterirler. Eğer bu kurumlar, kendi seçkin, seçme, beğenilen konumlarına ‘’helal’’ getirirlerse, bu kurumlara karşı toplumun gerekli duyarlılığı yaratılmalıdır. Bu kurumların kritiğe edilmesinin önüne set geçirilmemelidir.

Sağlık ve eğitim kurumları gerçektende ülkenin en güzide kurumudur. Ama sağlık ve eğitimde skandal olduğunda, toplumsal tepkiler nasıl oluşuyorsa, Türk silahlı kuvvetlerinin, TSK’ dada skandallar yaşandığında toplumsal tepkilerin önüne geçilerek, manipüle edilerek, ‘’TSK güzide kurumdur’’ ‘’yıpratmayalım’’ türü açıklamalar, aslında efsaneden ibarettir. Kurumlar arasında ayırım olmaz, kurumlar içinde olumsuzlukla mücadele esas alınmalıdır.

Gelelim TSK’, ülkenin ‘’en güzide kurumu’’ ama bu ülkede 3 kez darbe yapmış, bir Okadar’da darbe ‘’girişiminde bulunmuş’’ son iki darbede, ülkede taş üzerinde taş koymamış ve ülkeyi harabeye çevirmiştir. 12 Eylül darbesini yapan komuta kademesi, başını çeken cuntacı çeteler, Amerikalıların, ‘’bizim çocuklar darbe yaptılar’’ diyerek uluslar arası kamuoyuna açıklananlar değilmi. Peki, bu güzide kurumda neler oluyor, neler ‘dönüyor’ hiç düşünüldü'mü. 12 Eylül askeri darbesiyle birlikte ülkedeki tüm seçkin, seçmen, beğenilir kurumları ortadan kaldırmıştır. 12 Eylül askeri darbe yasalarıyla birlikte, Türkiye’deki birçok saygın kurum ayaklar altına almıştır. Toplumun bu kurumlara olan güvenleri erozyona uğramıştır. Ülkenin uluslar arasındaki itibarını zedelemiştir. Bütün bunların birinci derecede sorumlusu TSK’dir. Son günlerde kamuoyundaki tartışmalardan yola çıktığımızda, Türkiye’deki birçok olumsuzluğun ve yolsuzlukların altında TSK emarelerinin çıkması tesadüfü değildir. Türkiye’de kurumlar içinde en fazla kirli olan kurum Türk silahlı kuvvetleridir. Zaten bütün koparılan ‘’fırtınalar’’ manipüle edilmeye çalışılan tüm ‘’efsaneler’’ TSK’nin kirliliğini temizlemeye yöneliktir. Ama gözüken O ki, temizlemek pek O kadarda kolay olmayacak, fazlaca zaman dilimini kapsayacaktır. Bu temizlik sürecine tüm toplumsal katmanlar katılmalıdır. Sadece kirlenme TSK’de değildir. Türkiye’de birçok kurum kirlenmiştir. Bu kurumların kirlilikten arınması mevcut düzen sahiplerinin çabalarıyla olmaz. Onlar sadece kendi aralarındaki ‘’it dalaşı’’ uğraşından fazlasını yapamazlar.

Türkiye’de, emekçiler aleviler, Kürtler, demokrasi güçleri ve mevcut sistemden rahatsız olan tüm kesitlerin, demokrasi mücadelesinde yoğunlaşarak mümkün olabilir. Aksi durumda, ‘’it dalaşına’’ girmiş ve ülkedeki ganimetleri ‘’paylaşmakla’’ uğraşanlardan beklenmemelidir.

Bu nedenle diyorum ki, Türkiye halkının gücü her şeye muktedirdir. Yeterki, doğru bir önderlikle, iyi bir organize ile demokratik mevzilerin ve kazanımların korunarak genişletilip, iktidar hedefine yönelmelerini sağlanarak, harekete geçsinler.

İktidar pek uzakta değil, sadece iktidarı almaya hedeflenelim!

Bir dahaki yazımda buluşmak dileğiyle, yaşam arzuladığınız gibi olsun!

aliekber.pektas@yol.eu

Ocak 2010

continue reading

Sarhoş olup ’’nara atmak’’ istiyorum! / Ali Ekber Pektaş

Sarhoş olup ’’nara atmak’’ istiyorum!


Sevgili okuyucular,

Evet, bir gün sarhoş olup, ‘’nara atmak’’ istiyorum. Çünkü böylelikle içimi boşaltmak ve rahatlamak istiyorum. Bazen düğünlere giderim, eğlence yerlerine giderim veya muhabbet ortamlarında bulunurum. Yaşadığım veya birçoklarımızın yaşadığı birçok tatlı anılar vardır. Bir arkadaşımız, bir yakın dostumuz veya hiç tanımadığımız bir insan, ‘’nara atmaktadır.’’ Bu naralar karşısında birçok insan, ‘’bırakın rahatlasın’’ diyerek, ‘’tepki vermektedirler’’. Bu kişiler, ‘’nara atanlar’’ bazen ailesine, bazen yakın bir arkadaşına, bazen’de devlete, başbakana, bakanlara, polise, askerlere olan tepkisini dile getirmektedir. Hatta bu durum bazen de, hakarete varan, ‘’küfürler’’ sarf etmeyi beraberinde getirmektedir.

Peki, ben bu nedenleri ve yukarıdakileri neden vurgulamak istedim. Neden? Bende sarhoş olup, ‘’nara atmak’’ istedim!

Son günlerde ülkemizde, öyle ‘’acayip’’ gelişmeler oluyor ki, insanın aklıyla sorunu olup olmadığını, ‘’yoklaması’’ gerekmektedir.

Ben bu nedenle diyorum ki, ben sarhoş, olup ‘’nara atarak’’ rahatlamak istiyorum.! Benimde hakkım nara atıp, rahatlamak, bende bu ülkenin, Türkiye Cumhuriyetinin vatandaşıyım. Bende bu ülkede askerlik ‘yaptım’ bende bu ülkeye vergi ödüyorum. Benimde mevcut anayasa karşısında haklarım var.

Ben aslında ülkemdeki gelişmelerle, uygulamalarla ve demokrasi standartlarıyla övünmek istiyorum.

Ben ülkemdeki politik arenadaki gelişmelerden, polisin ‘davranışlarından’ başka ülkelerin insanlarıyla karşı karşıya geldiğimde sıkılarak ve ezilerek, üç maymunları oynamak istemiyorum.

Ben ülkemin askerlerinin, ordusunun, kendi halkına karşı savaş açmış görüntüsünden, kurtulmak istiyorum.

Ben ülkemdeki başbakanın bakanların, ‘’yalan söylemeden’’ toplumun gözünün içine bakabilme becerisini göstermelerini istiyorum.

Ben ülkemde hantal, işlemeyen ve rüşvet çarkı dişlileri arasında yuvarlanan bir bürokrasi istemiyorum.

Ben ülkemde hukuksuzluğu, ‘’hukuk kabul’’ eden bir yargı kurumu istemiyorum.

Ben ülkemde rüşvetin, yolsuzlukların son bulduğu, hortum lamaların olmadığı, hırsızlığın devlet katında ‘’hoş karşılanmadığını’’ istiyorum.

Ben sabah kalktığımda, tutuklanma korkusu olmadan, akşam evine elinde sıcacık ekmekle evine dönecek insanları arzuluyorum.

Ben tekel işçilerine Ankara da, soğuk kış koşullarında her şeye inat direnmeye gerek kalmayacak, bir insanca yaşamın sunulmasını istiyorum.

Ben ülkemde farklı inançların, özgürce, kendi inandıkları gibi, yaşayıp ve ibadet edebilmelerini arzuluyorum.

Ben ülkemizin nüfusunun 3/1’e yakınını, yani 25 milyon Alevi’nin kendi inanç merkezlerinde, Cem evinde ibadetlerini rahatça yapabilmelidirler. Alevi’lerin inanç merkezinin Cem evi olduğunu yorumlamak, Şafi ve Sünni ulemalar tarafından yapılmamalıdır. Cem evleri Alevilerin inanç merkezidir. Bu toplumun vicdanında’da böyledir. Ve böyle de bilinmelidir.

Ben ülkemin farklı bir kimliğe sahip olduğu için, Kürtlere karşı uygulanan asimi le politikasından ve bu politikanın bir parçası olan kirli savaş ortamından çıkmasını arzulamaktayım.

Ben ülkemde Üniversitelerde, bilimsel ve demokratik bir eğitimin yaygınlaşıp hakim kılınmasını arzulamaktayım.

Ben ülkemde çocuklar polise taş attıkları için ‘’potansiyel suçlu’’ muamelesi görmesinler. Çocuklar eğitimlerini tamamlayarak başka ülkelerin çocuklarıyla, yarışmalarda boy göstersinler istiyorum.

Ben ülkemde intikam duygularıyla, subayları ‘’tutuklayıp’’ yaş’la kurunun, suçluyla, suçsuzun aynı mahkeme ortamında yargılanmasını istemiyorum.

Ben ülkemde, orduda ‘’gasp’’ ettikleri mevkilerden dolayı, sabah kalkan darbe yapan, ‘’bizim çocuklar’’ olsun istemiyorum.

Ben ülkemde, darbe yapan cuntacı generallere, riya kat nişanı verilsin istemiyorum.

Ben ülkemde, darbeci generalleri, cuntacıları savunan muhalefet partiler istemiyorum. Hele, hele kendini ‘’sosyal demokrat’’ ilen ederek, cuntacıların ‘’avukatlığına’’ soyunan bir parti lideri hiç istemiyorum.

Ben ülkemde kendi halkına karşı savaştan, ‘’nemalan arak’’ yaşamaya çalışan, bir subaylar çetesi istemiyorum.

Ben ülkemde Şeriat ‘’özlemi’’ olan, bir başbakan, bir bakanlar kurulu, hükümet arzulamıyorum.

Ben ülkemde Cumhurbaşkanlığı makamını ‘işgal’ eden takunyalı birini arzulamıyorum.

Ben bu arzu ve isteklerimi daha da çok sıralayabilirim, bence bu kadarda yeterli olsa gerek.

Tüm bu nedenlerle diyorum ki, bir gün içeyim, sarhoş olayım ve ‘’nara aratayım’’ istiyorum.

Nara atarak içimi boşaltmak istiyorum. Rahatlamak istiyorum.

Benim güzel ülkemi, Anadolu’yu kötülüklerin beşiği haline getirmek isteyen veya bu yönlü ‘’çaba’’ içerisinde olan, tüm yöneticilere…………………

Böyle Devlete…………….. Böyle iktidara……………. Böyle hükümete…….. Başbakana……………. Bakanlara………… Böyle orduya…………….. Böyle polise……………. Böyle bürokrasiye…………. Böyle ‘’hukuk’’ adına, hukuksuzluğa………………….

Edeyim, ‘’lan’’ demek geliyor içimden ve rahatlamak istiyorum.!

Bu nedenle ben sarhoş olup ta ‘’nara atanları’’ bazen çooooook seviyorum.

Ben bu nedenle diyorum ki, benim sarhoş olup nara atmak hakkım var, bu ülkede.

Bir gün bende, bu hakkımı kullanacağım, ama mutlaka!



Bir dahaki yazımda buluşmak üzere.

Kritikleriniz için: aliekber.pektas@yoltv.eu



23.2.2010

continue reading